Toekomstmuziek

Nog een dikke week, dan verhuist Luca naar een andere stal. Hij vertrekt uit K. 

Hoe zou dat zijn?

Vaarwel Katwijk

Met je Voetbal en je Vuurwerk,

je tegeltuinen en je bomenkap,

je geiten en je Planck en je mega pillenfabriek,

je hoedjes en je refo-glamour,

je steekoogjes en je uitduie,

je zondagsrust en je doorgesnoven nachthoreca,

je festivals en lawaaicultuur.

Adieu, adieu.

Even naar achteren

(Klik op foto voor betere weergave.)

Deze week gezien op de app van (voormalig staatsbedrijf) PostNL.

"Mooi" voorbeeld van de Nederlandse omgangsvormen en wellevendheid.

(Lijkt me geen 1 april grap, want te vroeg.)

PostNL zet vooral zichzelf te kakken.

Bibliotheekspel 1970

Bordspel uit 1970 (of 1971) op slap karton met flink wat gebruikssporen.

Uitgedeeld op een kindermiddag van de voormalige bibliotheek. Er was een zaaltje gehuurd, woensdagmiddag, joelende kinderen, een verantwoorde film op een groot doek en een chaotische boekenkwis. Erg leuk! Een levendige herinnering, er was in die tijd waarschijnlijk niet veel te beleven voor kinderen.

De bibliotheek was een belangrijke plek voor mij. Toen, en de ruim 50 jaar daarna. In 2021 had ik er genoeg van, de vertrouwde bieb was een soort wijkcentrum geworden. Niks voor mij. Binnenkort kunnen klanten van de HEMA zelfs via een speciale doorgang naar “Planck” (bieb), om daar neer te strijken met hun vette consumpties.

Met extra nostalgie kijk ik nu naar de afbeelding en spelregels. Stempeltjes, een strikte uitleentermijn, boeken gewoon in de kast en op alfabet, en voorzichtig met de materialen a.u.b. Geen mensen met een HEMA worst.

Meer maar minder

Zaterdag bezochten we een behoorlijk groot tuincentrum om er een kerstboom te scoren. Er was een lange looproute (koopfuik) uitgestippeld, zodat je vooral niets zou overslaan van de uitgestalde kerstmeuk. Maar, eerlijk is eerlijk, ik heb me kostelijk geamuseerd. Het ging wel ver, vond ik, voor een tuincentrum. Er was ook keramiek, bankstellen en meer dan manshoge dikke kerstlieden die met een hol geluid een stompzinnig lied ten gehore brachten. Wie zet dat in zijn huiskamer? Ook veel sneeuwgerelateerde artikelen en plaatjes. Nostalgie natuurlijk, want dat gaan we nooit meer meemaken.

Maar het meest opvallende realiseerde ik mij pas achteraf toen ik allang weer thuis was. De totale afwezigheid van ‘traditionele’ kerstfiguren! Er was geen kerststal te bekennen, niemand van de heilige familie, zelfs geen engel! Niets van dat alles te ontdekken tussen al die duizenden zogenaamde ‘kerstartikelen’.

Puin en herrie

In de paddocks bij de stal komt heel veel troep naar de oppervlakte. Mandenvol. Allerlei scherven, aardewerk, glas, dakpannen, emaille, botten(!), maar vooral puin. In de jaren 60 lag hier een stinkende vuilnishoop. Wat ligt er verder nog onder de grond? Hopelijk geen tweede Lekkerkerk.

Een ondernemer uit Amsterdam heeft het plan opgevat om juist op deze plek een luxe hotel te laten verrijzen. Met de zegen van de Gemeente, want die ziet stal en bewoners graag vertrekken. De zakenman wil een plek van serene rust creëren via een hotel met een soort kloosterhofachtige uitstraling. Pal naast het drukste evenemententerrein van Katwijk, waar de activiteiten en decibellen je continu om de oren vliegen.

En dat in een te snel verstedelijkt ‘dorp’ met een kinderlijke voorliefde voor luidruchtig vertier en vooral vuurwerk, het hele jaar door. Bij elke voetbalwedstrijd, hoe onbeduidend ook, elke extra koopavond, festiviteit, straatbarbecue of veterdiploma is het raak. Een feest is pas een feest als er vuurwerk is geweest. Ik wens de ondernemer veel succes met zijn oase.

Overgevoelig

Als ik oude strips of boeken herlees, kan ik erg genieten van de onbekommerdheid van toen. Er zijn sindsdien alleen maar taboes bijgekomen. Tegenwoordig sta je al heel snel op iemands lange tenen, met alle gevolgen van dien. Nederland is er niet plezieriger op geworden. Er wordt ook nauwelijks nog iets uitgegeven wat echt de moeite waard is, alleen maar meer van het (veilige) zelfde. De inzet van zogenaamde sensitivity readers is gewoon (zelf)censuur. De uitgever zou de lezer ook kunnen wijzen op de tijd waarin het verhaal geschreven is of zich afspeelt, en wat er toen normaal gevonden werd. Als je daar niet tegen kan, lees het boek dan gewoon niet.

Door al het gezeur zijn we inmiddels allemáál een soort sensitivity readers geworden. Hier een paar voorbeelden uit Pep, jaargang 1970.

De zeven geitjes (geen sprookje)

Katwijk op z’n smalst.

Bij Katwijk ligt het Panbos. Erg populair, maar de gemeente wil er vanaf. Het bos zou verkocht worden aan een drinkwatermaatschappij. De afgelopen jaren is er op het terrein al veel verdwenen. Houten loopbrug, eendenvijver, hertenkamp, boswachters, allemaal weg of bijna weg. Er waren alleen nog zeven oude geitjes over. Een kostenpost en lastig bij de overdracht. Een oude boswachter had zich nog bereid verklaard belangeloos tot het eind (van wie?) voor de geitjes te zorgen. Maar nee, ergens bij de gemeente werd besloten de oude, maar nog gezonde, geitjes stilletjes om te leggen. Dat mag natuurlijk niet, maar gebeurde toch en opgeruimd staat netjes was het idee. Helaas voor de gemeente werd er vanuit de burgerij ineens toch nog naar die geitjes geïnformeerd, en door de grote geheimzinnigheid, draaierij en zwijgen van ‘de overheid’ in deze werd het een Schandaal. Dierenorganisaties, Justitie en vooral heel veel mensen op social media hebben zich er maandenlang over uitgesproken. Het voorlopig laatste bericht is nu dat de gemeente een medewerker offert (inderdaad: een zondebok), en dat B & W een aangifte gaat doen.

Deze soap heeft me veel vermaak gegeven. De lokale Rel, het ongemak van de gemeente, de ontplofte volkswoede over zeven geitjes en ook de schijnheiligheid daarvan, de selectieve verontwaardiging. Want deze ‘dierenvrienden’ zijn (statistisch gezien) voor het overgrote deel vleeseters, en schuiven elke dag een minder aaibaar exemplaar in de oven of sudderpan. Ik weet een schapenhouder in de omgeving die in de tussentijd honderden lammetjes heeft verkocht voor de consumptie. Jonge dieren die, bij wijze van spreken, nog een heel leven voor zich zouden hebben gehad.

Het Pep gevoel

Deze vrijdag ontving ik (en vele anderen) een mail van Ger Apeldoorn, over een nieuwe crowdfunding waar hij bij betrokken is. Doel: een stripglossy met Superhelden. Een leuk initiatief, en naar verluidt nu al een succes. Toch laat ik deze actie aan mij voorbijgaan. Ik heb niks met Superhelden, nooit gehad. Daarnaast vond ik de afhandeling van Apeldoorns vorige crowdfunding Pep Nu maar zo/zo.

De geplande termijn werd zeer ruim overschreden.

Er werd amper gecommuniceerd met de donateurs.

Beloften werden niet altijd nagekomen. Geen (vet betaalde) vermelding in het boek bijvoorbeeld, maar een lullig karton met namen.

Maar misschien gaat het deze keer beter. En natuurlijk ben ik blij met mijn driedubbel gesigneerde album en de extra omslagen. De kwaliteit van de strips is goed, maar een echt “Pep gevoel” heb ik er niet van gekregen. Dat krijg je waarschijnlijk alleen als je oude jaargangen Pep herleest. Die zijn nog steeds redelijk makkelijk te verkrijgen, en voor minder geld dan Ger Apeldoorn van je vraagt.

Zeer eep

 

De kustversterking bij Katwijk is inmiddels alweer 10 jaar een feit. Op deze foto's van de oude situatie zie je dat de zeereep toen eigenlijk niets voorstelde. Begrijpelijk dat daar iets aan gedaan is, en ook de enorme ondergrondse parkeergarage voorziet duidelijk in een behoefte. 

Maar helaas, ik ben er nooit echt aan gewend geraakt, het is niet meer de Boulevard. Het megalomane 'evenementenplein' in het midden is behoorlijk misplaatst, maar het allerlelijkst vind ik de (nu) permanente horeca langs het hele strand. Dat heeft niets meer met een strandpaviljoen te maken. In Katwijk is alles volgebouwd, ook het strand.

Werk dan mede

Bron afb: PTT 1938

Laatst ontving ik een brief die negen dagen onderweg was geweest. Binnen Nederland.

Vleesnat

Deze meimaand was erg droog, en nu er weer eens wat regen valt moeten we allemaal met regentonnen aan de slag omdat "elke druppel helpt", schrijft de NOS. Die nam ik al niet zo serieus meer, en ook ditmaal blijkt het artikel verre van volledig. Ik krijg bijvoorbeeld geen informatie over de enorme hoeveelheden water die het eten van vlees kost. Het rijtje dat je zou moeten kennen:

één kilo rundvlees: 15.000 liter water

één kilo varkensvlees: 6.000 liter water

In een bozig stuk van de vleeslobby lees ik dat dat helemaal niet waar is, althans in Nederland niet. Hier gaat het om resp. "slechts" 6.500 en 4.400 liter water voor één kilo vlees.

Mijn oma was geen ijskonijn

Met oma, lang geleden, de Oude Kerk is nog wit. Het jongetje in de wagen ben ik.

Dit is mijn oma. Ze is in ’94 overleden. Het is iemand die ik écht mis en waar ik graag kwam. In mijn (vroege) jeugd logeerde ik er wel eens, dat was altijd top. 

Zij was een schat van een mens!

Waarom benadruk ik dat zo?

Laatst verscheen er een boekje van haar dochter (een tante van mij, ook al weer 92) waarin niet zo lovend over haar gesproken wordt. Naar mijn mening wordt mijn oma daarmee ernstig tekort gedaan. 

In dat boekje, Een omgekeerde borstrok; Herinneringen van een Katwijkse door Nel van Duijn, lees ik: “Mijn moeder was een nuchtere, koele vrouw, nooit aanhalen, nooit een zoen of wat dan ook. Ze was al blij als we er netjes bij liepen. Dat was belangrijker.” En ook: Mijn broer mocht alles, “hij had een plaatsje gekregen in mijn moeders hart. Wij niet hoor. Ze was niet zo gul.” 

Natuurlijk zijn (groot)ouders vaak veel leuker met hun kleinkinderen dan met hun eigen kinderen, en natuurlijk is het de persoonlijke beleving van mijn tante, maar die staat nu wel in een boekje dat waarschijnlijk nog decennia lang door Katwijk zal rondzwerven. En zo gaat mijn lieve oma uiteindelijk de collectieve herinnering in als een soort ijskonijn. 

Het boekje bestaat voor een groot deel uit anekdotes, meestal ten koste van anderen. Man & paard worden daarbij genoemd. Het zijn vaak ‘Katwijkse’ herinneringen van lang geleden, maar die mensen hebben óók nabestaanden en familie denk ik dan. 

Mijn oma zou dit boekje vréselijk gevonden hebben. Zij probeerde altijd netjes te zijn en juist niet op te vallen, altijd benauwd wat ‘de mensen’ wel niet zouden denken. Nu gaat ze ‘over Katwijk’, zoals dat hier zo mooi heet. 

Dat stemt mij droevig.

Lager opgeleiden

Bij het passeren van deze bouwerij, viel mijn oog op de volgende tekst: 

Sympathiek, en vooral waar.

 

Ik kan mij persoonlijk behoorlijk ergeren aan de (te) vaak gebruikte indeling ‘hoger opgeleiden’ versus ‘lager opgeleiden’. Wat een neerbuigendheid klinkt daarin door. Lager opgeleiden, lagere mensen, de verkeerde kant van de kloof, wie wil daar nu bijhoren nietwaar? 

Misschien kan er eindelijk iets aan dit imagoprobleem worden gedaan door het voortaan te hebben over ‘theoretisch opgeleiden’ en ‘praktisch opgeleiden’. Dat klinkt al veel vriendelijker.

Bye bye bieb

Vorige maand heb ik mijn lidmaatschap opgezegd bij de bibliotheek. Dat zou voorheen ondenkbaar zijn geweest, ik ben mijn hele lezende leven al lid. Maar de bieb is meer en meer op een soort wijkcentrum gaan lijken, en ik had er nu echt genoeg van. De boeken zijn letterlijk aan de kant geschoven, om nog meer ruimte te creëren voor zitjes, tafels en de bijbehorende (niet-leesbevorderende) activiteiten. Er is o.a. een breiclub, en er zijn gametoernooien voor de jeugd. Een gezelschap dames met schapenpermanent drinkt thee en keuvelt honderduit, pal naast de kast geschiedenis. Gezellig, jazeker, maar het zoekt niet prettig. Er zijn taallessen en verderop moet ik aanhoren hoe iemand hulp krijgt bij het invullen van zijn belastingmisère. De geitenwollensokkenbrigade heeft hier de zaak overgenomen, en over de bibliotheek van vroeger wordt neerbuigend gedaan: een ‘uitleenfabriek’. 

Ik ontving een bevestigingsmail van twee zakelijke regels. Mijn lidmaatschap, ooit onderdeel van mijn persoonlijke identiteit, gaat uit als een nachtkaars. Ik hoef en verwacht natuurlijk geen uitzwaaicomité, maar het voelt wel raar na meer dan vijftig jaar. Een modern bedrijf zou tegenwoordig, naar Amerikaans voorbeeld, opmerken dat ze het jammer vinden dat je gaat. Plus een vermelding hoe je, bij spijt, snel weer lid kunt worden. Dat laatste acht ik nu vrijwel uitgesloten, maar mocht er ooit weer een uitleenfabriek verschijnen, dan ben ik de eerste.

Jammer

Treurig uitzicht. Vanachter mijn raam moet ik toezien hoe iets verderop een perfect en gezond berkenboompje wordt omgelegd. Twee buurlieden vergrijpen zich aan de ranke zilveren stam en takken. Er is wat gehannes met een lullig zaagje, het valt allemaal niet mee. Vaarwel meesjes en roodborstje. En nu? Een betegelde “tuin”, of erger nog: een parkeerplaats?

 

De leefomgeving in Nederland versteent, dat is minder gezond en minder gezellig, en er is vaker wateroverlast. Stenen verkoelen niet op een hete dag en laten geen water door wanneer het regent. De overheid promoot nu tegelwippen (tegels vervangen door groen), maar hier in K. is dat nog niet doorgedrongen. 

Bijbelkennis

Ergernis en verbazing strijden om voorrang als ik weer eens moet constateren hoeveel naslagwerken tegenwoordig het woord bijbel in de titel voeren. Wie verzint zoiets? Waarschijnlijk mensen die het origineel alleen van de flaptekst kennen, en bij bijbel denken aan 'een dik boek waar alles in staat'. Of zoiets. Met geschriften van andere religies zou men zoiets waarschijnlijk niet in zijn hoofd halen (want die gaat er dan af), maar met bijbel kom je de vreemdste varianten tegen. Een willekeurige kleine greep:

Naast de (gewone) kookbijbel en de creatieve kookbijbel

is er de kookbijbel na je maagverkleining,

de bijbel van de Indonesische keuken (met veel andere varianten, zoals Thais, Japans, enzovoort),

de barbecuebijbel, de wokbijbel, de aromabijbel, 

en de bakbijbel. Ook hiervan zijn er vele varianten: broodbijbel, pastabijbel, groentebijbel, pizzabijbel, worstbijbel, saladebijbel, vleesbijbel, visbijbel, stamppotbijbel, chocoladebijbel, wildbijbel, taartbijbel, de stoofbijbel, ovenbijbel en soepbijbel.

Er is een huishoudbijbel,

tuinbijbels,

breibijbels,

en een haaktechniekenbijbel. Maar de alleropvallendste kwam ik toch tegen bij de onlinebibliotheek:

bij de afdeling Wijsbegeerte.

Waar is Luka?

In België wordt goeie popmuziek gemaakt. Er zijn veel bands waar ik graag naar luister, Hooverphonic is daar (al vele jaren) een van. 

In 2018 werd bij Hooverphonic een nieuwe zangeres binnengehaald, Luka Cruysberghs (17!). Er waren grote plannen, er was een leuke cd, alles okay. Tot november vorig jaar. Ineens stond daar na twaalf jaar Geike Arnaert op de stoep, de ex-zangeres uit, zeg maar, de glorietijd van de band. Zij had er wel weer zin in. De heren Hooverphonic aarzelden geen ogenblik en rolden de rode loper voor haar uit. Welcome back Geike! En Luka? Die kon per direct vertrekken. Zij hoorde dit vanuit het niets, via Zoom. 

Ik mag mij natuurlijk niet bemoeien met de binnenlandse aangelegenheden van een bevriend buurland. Ik lees ook geen Belgische kranten of bladen, dus eigenlijk weet ik er niet veel van. 

Wat ik wel weet:

-Hier is een meisje van 19 heel lomp behandeld.

-Dit is geen reclame voor Hooverphonic.

-De band heeft al een hele serie zangeressen versleten, ik tel er 8 op Wikipedia.

-De pa van Luka was erg boos. 

Wat ik denk:

Het leeftijdsverschil pakte op foto’s erg nadelig uit voor de inmiddels belegen heren Hooverphonic. Dan kun je wel een raar hoedje opzetten of je een rolkuif laten knippen, maar je blijft toch een ouwe l*l. 

Met nieuwe oude zangeres Geike is er een uitgemolken hit opnieuw uitgebracht. Van Luka is niets meer vernomen. Waar is zij nu en hoe gaat het met haar?

Gekkies

Een ding is mij wel duidelijk geworden dit jaar: ik ben omringd door gekkies. In tijden als deze leer je de gemiddelde medemens wel kennen, helaas. Ik maak geen gebruik van social media, maar lees bijvoorbeeld wel reacties op een website met lokaal nieuws. De een vaak nog dommer dan de andere, het is echt tenenkrommend. Mensen vechten elkaar verbaal de tent uit over coronacijfers en wel/niet een mondkapje. 

Ik herinner mij eind december 2019. Berichtjes in de krant over een geheimzinnig virus ergens in China. Als trouwe kijkers van de series van Ruben Terlou over dit land hadden we ons een bepaald beeld van de bevolking gevormd, en ze deden nu voor hun doen wel erg paniekerig, die Chinezen. Wij namen het nieuws dus redelijk serieus en rekenden voor onszelf maar eens uit wanneer dat mysterieuze virus dan Nederland zou bereiken, als het zich met deze snelheid zou blijven vermenigvuldigen. Ik geloof dat we ergens in januari 2020 uitkwamen. Wij waren nog wat lacherig, maar toch ook wel bezorgd. Op oudejaarsavond proostten we op het nieuwe jaar in de hoop dat het mee zou vallen allemaal. Verder hadden we vertrouwen in ‘de overheid’, we zaten hier tenslotte niet in een derde wereldland. Toch?

Maar tot onze verbazing en ook wel verontrusting deed die overheid lange tijd helemaal niets. Het vliegverkeer bijvoorbeeld, ook uit China, ging gewoon zijn gangetje. Dat vonden we toch wel raar. Als wij al met een rekenmachientje en op basis van wat krantenberichtjes en een serie reisverhalen tot een verontrustende conclusie kwamen, dan moest een ‘beroeps’ nu toch helemaal gaan steigeren? Deze mensen (met een maandsalaris van vijf cijfers!) hebben gewoon zitten pitten. Achteraf bleek dat er echt helemaal niets voorbereid was, geen mondkapjes ingeslagen, geen extra ziekenhuisbedden. 

Toen er toch nog een lockdown kwam deed (bijna) iedereen braaf een maandje mee, en het allerbelangrijkste werd nu ruim ingeslagen (toiletpapier, geen mondkapjes). Maar toen de zomer aanbrak was het weer tijd om te feesten, beesten en reizen. Iedereen kon alvast uitrekenen wanneer de tweede golf zou toeslaan. En inderdaad deze herfst: bingo! Opnieuw een verrassing voor de overheid. Elk volk krijgt de regering die het verdient. Gekkies.

Sue Townsend (the one and only)

Even voor de goede orde: dít is Sue Townsend, en zíj is de schrijver van de Adrian Mole boeken!

Als je de achterkant (en voorkant) van de laatste Nederlandse uitgave ziet, zou je bijna anders denken. Nieuwe vertaler Sylvia Witteman wordt hier wel erg prominent naar voren geschoven. Ik weet dat vertalers niet altijd alle eer krijgen die ze verdienen, maar dit is toch weer het andere uiterste.

Helemáál belachelijk vind ik de flaptekst. Die noemt Adrian Mole "een kruising tussen Hendrik Groen en Bridget Jones". Slaat echt nergens op!

Lekker laten liggen deze vertaling, want de originele Engelse uitgave is toch het allerleukst om te lezen. En dat zal voor een gemiddelde scholier toch ook niet te moeilijk zijn? Zo ingewikkeld is dit boek niet.

En nu kappen (2)

Gesneuveld voor een fietstunneltje. Vijfenzestig bomen.

Steeds meer lege plekken in Katwijk. Als er al iets herplant wordt, ziet dat er zo uit. Het duurt misschien wel vijftig jaar eer er weer iets behoorlijks staat.

Katwijk staat in de top drie van minst groene gemeenten.