Japanse wijnbes

De Japanse wijnbes doet het weer supergoed dit jaar. We hebben een paar struiken in de tuin en kunnen altijd volop plukken. De vruchtjes zijn heerlijk zoet, denk aan framboos of (zoete) braam.

De vogels (en de vos) laten deze vruchten ongemoeid. Vreemd, maar misschien ‘kennen’ ze deze soort nog niet als eetbaar. De enkele kruisbes, blauwe bes en braam in onze tuin wordt bijna altijd gekaapt. De druiven zijn ook populair, maar daar hebben we heel veel van.

Een aanrader voor elke tuin dus, deze Japanse wijnbes. Het is een heel makkelijke en sterke plant, decoratief, prikt nauwelijks en de vele vruchtjes zijn niet te versmaden.

Oogst

Het is erg leuk (en lekker!) om iets uit eigen tuin te proeven, of in een gerecht te verwerken. Deze week bijvoorbeeld, was de eerste peper rijp. We waren erg benieuwd naar de smaak, pittig of een beetje flauw? Onze verwachtingen neigden naar het laatste, maar deze peper bleek juist een enorme smaakbom! Echt super heet, zelfs voor ons als 'gevorderde pepereters'. Een aanwinst dus, deze mooie planten.

Dit is een muismeloen. Ik had er eerlijk gezegd nog niet eerder van gehoord. Smaakt niet naar meloen, eerder frisse komkommer met een klein beetje citroen. Erg geschikt om gezond te snacken, of om een zomers gerecht op te leuken. Het zijn klimplanten, maar wij laten onze twee exemplaren juist hangen. Geeft een heel leuk effect.

Onze courgetteplant doet het nog steeds goed. Er zijn al een aantal courgettes in de pasta beland, en ook een paar op de (vegetarische) barbecue. Erg lekker.

Jam sessie

Onze druif (Glorie van Boskoop) deed het heel goed dit jaar.

Zo kwamen we op het idee om ook eens jam te maken. Dat hadden we nog niet eerder geprobeerd, maar op internet vonden we natuurlijk al snel recepten en de juiste handelwijze.

De pitten en velletjes zijn te hard om in jam te verwerken (eigenlijk is het gelei), daarom moeten de druiven eerst gekookt worden. De smaak van pit en vel komt op die manier toch nog in de jam terecht. 

We hebben de druiven gekookt met kaneel, vanille en het onvolprezen kruidenpoeder van Jonnie Boer, in dit geval de 'Chinese 5 spice'. Daarna moest het mengsel een dag blijven staan, zodat de smaak er goed in kon trekken.

Ook de potten (en de deksels) moeten uitgekookt worden.

Het brouwsel gaat door de zeef. De prut wordt weggegooid.

Het sap blijft over, daar wordt geleisuiker aan toegevoegd. We hadden net iets te weinig sap, dus snel nog wat verse druiven geplukt en uitgeperst. Een kleine noodgreep met een voordeel: het eindresultaat wordt net iets zuurder.

Het nieuwe mengsel 1 minuut laten doorkoken.

De inhoud van de pan wordt heet in de potjes gegoten. Deksels er stevig op (gloeiende gloeiende), 5 minuten ondersteboven zetten, en klaar!

Het zag er eerst allemaal wat dun en vloeibaar uit, mislukt dachten we.

Maar dat viel dus reuze mee. En de smaak is fantastisch. Fruitig, kruidig, fris, maar met een hint van warme wijn. Heerlijk voor in de herfst!

Druif

Onze druif (Glorie van Boskoop) doet het heel goed dit jaar. De vruchten zijn nu mooi paars/blauw en heel goed eetbaar. Al moet ik toegeven dat ik wel een beetje verwend ben door de pitloze varianten die in de winkel liggen. Maar de oogst is dus goed en er zijn ook veel vogels die er van profiteren. Wij hopen dat de halsbandparkieten die hier in de buurt rondhangen ook eens komen aanlanden. Nu zijn het meestal de merels die er mee gaan schuiven. En, ongelooflijk, maar er gaan dan zo twee, drie grote druiven naar binnen. Zo'n kleine vogel met zo'n kleine snavel! Een soort omgekeerde bevalling. Hoe doet hij/zij het en waar blijft het? De merels hebben het goed bij ons. Ze eten ook van de taxus (voor ons heel giftig) en de wijnbes. En straks weer van de hulstboom. Erg leuk.

De druif hebben we twee jaar geleden gekregen van iemand die zijn tuinplan veranderde. Het was toen nog een grijze kale tak.

 De kleine pergola kregen we erbij. Die bleek al snel onmisbaar.

Pril begin.

Dit voorjaar ging de druif ineens 'bloeden', dat was even schrikken. Er gaan dan belangrijke vocht- en voedingsstoffen verloren en de sapstroom wordt verzwakt. Wij hebben geprobeerd om met behulp van kaarsvet het bloeden te stoppen. Dat heeft niet helemaal geholpen, maar gelukkig wel genoeg.

De druif werd krachtig, de takken dik, en de bladeren groot.

Daarna kwamen de druiven. Hier zijn ze nog heel klein. Je ziet ze per week groeien.

Gratis rucola

Op de ‘heuvel van Apollo’ (de duintop waar hij vaak te vinden is) groeien veel interessante plantjes. Bijvoorbeeld grote zandkool, wat in sommige winkels verkocht wordt als ‘wilde rucola’. Daar is iets voor te zeggen, hoewel échte rucola (zwaardherik) naar mijn mening veel beter smaakt, meer bitter.

  

Daarom zou grote zandkool eigenlijk niet als ‘rucola’ (dus zonder de toevoeging ‘wilde’) verkocht mogen worden, vind ik. Het heeft iets misleidends. Toch gebeurt het. Laatst vond ik als bewijs een gele bloem in een dergelijk zakje. Grote zandkool bloeit geel, zwaardherik bloeit wit.

Apollo lust het ook (maar vindt gras veel lekkerder).

Reserve-Italianen

(of, liggen zó uw problemen?)

Hoe Italiaans zijn de Italianen bij ‘mijn Italiaan’? En, wat maakt het uit? Het restaurantje in W. waar wij wel eens eten, is nu alwéér van eigenaar gewisseld. De zaak is wat opgepoetst, het eten is goed en de bediening is vriendelijk. Toch zit mij iets dwars, de Italianen ogen niet Italiaans. Eerder iets in het ruime spectrum tussen Pakistaans en Bulgaars. Voor mij verwarrend, want ze ‘doen’ wel Italiaans en zijn daarbij niet zuinig met de buona sera’s, buon appetito’s enzovoort. Ik voel mij dan een beetje in de maling genomen en ervaar de situatie als een doorgeschoten act. Maar iedereen doet bloedserieus. Misschien is het een concept? Italiaans verkoopt beter. En het schijnt vaak voor te komen, would be Italianen, tot grote ergernis vanuit Italië, waar voor de culinaire reputatie wordt gevreesd. En voor concurrentie denk ik dan, want laatst nog bijvoorbeeld kreeg een Japanse kok drie Michelin-sterren voor zijn Franse restaurant. Het kan mij dus eigenlijk niet schelen wie er kookt of bedient, als het maar goed is. Maar tegelijk eisen eer & ego dat ik wel voor vol word aangezien. En ik ben niet eens zeker van mijn zaak, want onderin de Laars schijnen behoorlijk donkere Italianen te wonen.

Rebel Whopper

Bron afbeelding: reclame Burger King

Fastfoodgigant Burger King introduceerde in november een vegetarische hamburger, vega-variant van de bekende Whopper. Op zich niet enorm spectaculair nieuws (schijven komen en schijven gaan, nietwaar?), maar ik moest  wel een beetje smilen om de naam die er op geplakt werd: de Rebel Whopper. Wat een radicale ommezwaai ineens! Een ongelooflijk slim staaltje marketing is dat. De zielige vegetariër met zijn brandnetelburger beleeft hier een snelle imagowissel van geitenwollensok naar stoere James Dean. Van zeikerige spelbreker en party-pooper naar eigenzinnige rebel. Geniaal!

Hiermee neemt Burger King gelijk een flinke voorsprong op McDonalds dat tegenwoordig het spoor een beetje bijster lijkt te zijn. Zij hadden even een groenteburger, maar waren er al snel mee gestopt. Wat een flauwekul en moeite toch, die vegetariërs en veganisten. Maar ja, het zijn er nu wel veel ineens en de concurrent doet het ook. Deze maand kwam McDonalds met een nieuwe zogenaamde vegaburger. Zogenaamd, want de nieuwe McVeggie wordt gefrituurd in dezelfde olie als waar ook de kip in bereid wordt. Ze begrijpen het niet of willen het niet begrijpen. Dit is dus niet vegetarisch en McDonalds mikt hiermee kennelijk meer op het eveneens groeiende aantal flexitariërs (vagetariërs). Een gemiste kans, lijkt mij.

Nee, dan Unilever. Daar weten ze intussen heel goed waar het geld van de toekomst ligt. Unox begeeft zich succesvol op de vegamarkt en vorig jaar heeft Unilever voor een megabedrag De Vegetarische Slager overgenomen. En uitgerekend dat bedrijf gaat de vegetarische hamburgers voor de Rebel Whopper leveren aan Burger King. Een goeie zet en zo is het cirkeltje weer rond.

Gemberexperiment

oude gemberwortel met uitloper (juni)

resultaat in oktober; (met satéprikkers tegen kauwtje Pita die eerdere groeisels al snel had 'doorgeknipt'.)

de oogst; wortel nauwelijks gegroeid, kleine plant.

experiment mislukt? Welnee, de oude gember is getransformeerd tot verse gember!

oude mand, nieuwe ronde.

Hein en Rozemarijn

Ons kruidentuintje (strategisch gelegen, direct naast de keukendeur) doet het inmiddels geweldig goed. Vooral de rozemarijn, als klein plantje gekocht bij het tuincentrum, is nu totaal ontploft. Erg smakelijk in bijvoorbeeld pastasauzen, soep, of op focaccia en aardappelgerechten. En altijd vers geplukt tijdens het koken.

Daarnaast staat de oregano. Ooit heel klein en zielig geadopteerd.

En daar weer naast de thijm. Die hebben we zelf gezaaid.

Hier nog een keer onze glorieuze rozemarijnstruik.

En hieronder kun je zien wat Albert Heijn voor één takje durft te vragen. Geen wonder als dat bijvoorbeeld helemaal uit Kenia moet komen. Dat lijkt me niet zo duurzaam. En dan heb ik het nog niet eens over de verpakking gehad.

Bron afb.: ah.nl

Bizza

Bizza (Bietenpizza), een heerlijk ovengerecht voor twee personen, en ook nog eens vegetarisch! Bietjes zijn heel gezond en je kunt er heel veel mee doen. Door de prachtig rode kleur ziet het er altijd mooi uit. Ikzelf vond deze groente al lekker toen ze nog gewoon krootjes heette.

Het recept is door mijn vrouw bedacht en ik ben het op het internet verder nog niet tegengekomen. Al weet je dat nooit helemaal zeker natuurlijk.

Wat heb je nodig?

1 vel bakpapier

1 pakje biologische bieten, voorgekookt

6 plakjes bladerdeeg

100 gram crème fraîche

Handje verse kruiden naar smaak (bijv. oregano, basilicum, tijm, peterselie)

Zout en peper

2 eetlepels olijfolie

1 eetlepel goede witte balsamicoazijn, dik en stroperig (alternatief: balsamicosiroop)

Bereiding:

Ontdooi bladerdeeg.

Verwarm de oven voor op 200 °C. (heteluchtoven).

Snijd de bietjes in zo dun mogelijke plakjes (ongeveer 2 mm).

Rits de blaadjes van de kruiden en meng ze door de crème fraîche, voeg eventueel naar smaak zout en peper toe.

Leg de 6 blaadjes bladerdeeg naast elkaar (2x3)op het vel bakpapier op de bakplaat. Je moet de randjes over elkaar heen leggen en aandrukken. Prik er wat gaatjes in met een vork.

Smeer de crème fraîche op het bladerdeeg, maar laat de randen vrij.

Verdeel de plakjes biet dakpansgewijs op de crème fraîche (laat hierbij geen gaatjes vallen).

Vouw met behulp van het bakpapier de bladerdeegrandjes omhoog en knijp de hoekjes aan zodat het randje omhoog blijft staan.

Sprenkel/smeer de olijfolie over de biet.

Schuif de bakplaat in de oven, 25 minuten op 200 °C.

(Alternatief: 15 minuten op 200 °C en daarna een paar minuten op 180 °C in de ovenstand grill + ventilator. Het brandt snel aan, dus er wel even bijblijven tot het er knapperig uitziet).

Tenslotte nog even besprenkelen met wat druppels lekkere azijn.

Eet smakelijk!