Sassa

In het centrum van K. ligt een kanaal waar vaak historische binnenvaartschepen afmeren. Ik vind het altijd leuk om daar langs de kade te slenteren. 

Op een van die schepen (een Amsterdammer), zag ik laatst twee namen vermeld, waaronder ene "Sassa", waarschijnlijk de scheepskat. Dat vond ik erg leuk en ook wel aandoenlijk, de speciale vermelding van een kennelijk erg gewaardeerde bewoner. Bijzonder ook.

Des te erger vond ik het plakkaat ernaast: "vermist Sassa", met haar gegevens en de datum (sinds begin juli) en plaats (deze kade). Onwillekeurig keek ik bij elke wandeling extra om me heen, want stel je voor...

Het schip ligt er nog steeds, misschien kunnen de bewoners de stap (nog) niet zetten om "zomaar" weg te varen. Want dan is de hoop definitief vervlogen natuurlijk. Nu is er misschien nog de illusie dat Sassa zomaar ineens weer aan boord kan springen.

Vandaag is het affiche verwijderd. Dat kan van alles betekenen.

Vos Binnenwatering

De buurtvos lijkt nu toch verdwenen. Maar je weet het nooit natuurlijk, deze dieren zijn behoorlijk leep. Mis hem/haar wel een beetje, was altijd leuk om naar te kijken. Jammer dat de overlast te groot werd.

Bij een wandeling langs de Binnenwatering zag ik zondag een hele vossenfamilie aan de overkant. Drie of vier welpen, spelend als jonge hondjes. 

Zeven jaar geleden heeft Henk Bos dezelfde situatie op dezelfde plek prachtig gefotografeerd, bekijk de hele serie HIER. Het hol bevindt zich aan de rand van de bebouwde kom, maar op de foto's van Bos lijkt het midden in de weidse natuur te zijn. Erg leuk gedaan.

Foto: Henk Bos

De roep van de bosuil

Tekeningen Jean Dulieu*

Vanavond is het weer Earth Hour, maar gisteren al organiseerde Natuurcentrum Katwijk, bij wijze van voorschot, een avondwandeling in het Panbos (na sluitingstijd). De deelnemers konden ervaren hoe donker het kan zijn zonder ‘lichtvervuiling’. 

Bij de ingang van het bos werden wij, en vijftig andere personen en één hond die waren komen opdagen, begroet en toegesproken door twee enthousiaste vrijwilligers van het Natuurcentrum. Eerst wat informatie over de huidige toestand in het bos (droogte, stormschade, een geheimzinnige esdoornziekte) en daarna vertelde de vrijwilliger, tevens vogelaar, iets over de bosuil. Zijn verhaal werd afgerond met een imitatie (vingers in de mond) van het geluid van het mannetje, gevolgd door de eventuele reactie van het vrouwtje. Natuurlijk moest ik hierbij sterk aan Toon Hermans denken. Door het verlaten en pikdonkere bos liepen we, via hobbelige en onduidelijke paadjes naar de Grote Weide. Halverwege werd de tocht even onderbroken voor een uitleg over vleermuizen. 

De Grote Weide, middenin het bos, bleek een prachtige plek om het uitspansel te bekijken. De ervaring werd ondersteund met een passend verhaal over sterren, heelal en zwarte gaten door de andere vrijwilliger. Intussen waren onze ogen goed aan het donker gewend, en in de verte was de gloed van Den Haag en het Westland zichtbaar. Via eendenvijver, hertenkamp en loopbrug (alles in duisternis gehuld) ging het terug naar ingang. 

Een erg leuk initiatief van het Natuurcentrum Katwijk! Volgens mijn vrouw met een hoog ‘Vrije School gehalte’. Maar dan was er waarschijnlijk ook een passend lied aangeheven. Ikzelf moest vooral denken aan Paulus de Boskabouter en de tekeningen van Jean Dulieu.

* Paulus en de insekten

   Jean Dulieu

   Uitgeverij Leopold, 1981

Pekelweek

Week met variatie. Donderdag kan ik nog van een soort pre-voorjaar proeven, in de tuin en op het strand.

Strandpaviljoens worden weer opgebouwd, nadat het strand is geëgaliseerd.

Apollo kijkt link.

Maar intussen worden we flink opgejuind over zwaar winterweer dat in aantocht zou zijn, met veel wind en sneeuw en extreme koude. Toch maar de buitenkraantjes extra ingepakt.

En de Japanse Esdoorn, en de vijg.

En inderdaad op zondag...

Eindelijk weer eens fijn wandelen in de sneeuw op een vroege zondagmorgen.

Vanmiddag op het strand

Wandelen in de regen op het strand. De wereld vanonder een paraplu.

Een van de laatste échte strandpaviljoens. Zo zie ik ze graag. Wordt nog gewoon opgebouwd en afgebroken voor en na het badseizoen. Zand. Plankenvloer. Een cornetto of raket uit de vrieskist. Alleen die strandhuisjes, waarin je kunt 'wonen' op het strand, zijn iets van de laatste tijd.

Flexherder

Deze maand hebben we kunnen genieten van veel mooi herfstweer. Halverwege november zag ik op het strand (en in zee!) zelfs nog mensen in zwembroek en bikini, maar dat vond ik dan weer behoorlijk overdreven.

In ieder geval was er volop volgelegenheid voor een fijne wandeling in de duinen, waar we al vrij snel deze schaapskudde tegenkwamen. Een mooi plaatje op een mooie dag. We werden vriendelijk gegroet door de herder, die ik er behoorlijk karakteristiek vond uitzien.

De kudde tussen de 'historische akkertjes' in de duinen.

Deze ontmoeting zorgde nog voor een korte discussie met mijn vrouw, die er vanuit ging dat deze herder ook de eigenaar van zijn kudde is en dat hij hier met zijn schapen en honden wordt ingehuurd, terwijl ik dacht dat de kudde eigendom is van Staatsbosbeheer die er een ‘willekeurige’ herder in loondienst bijzet. Of misschien wel voor een bepaalde periode, een soort uitzendkracht of een flexherder.

Thuis even gegoogeld, maar dat gaf niet 100 procent duidelijkheid, hoewel het er sterk op lijkt dat mijn vrouw gelijk heeft. Maar ik weet nu wel dat de herder Thomas heet, en dat zijn kudde wordt ingezet om het duin ‘open’ te houden. De schapen eten struiken en grassen die anders zeldzame en bijzondere duinplanten zouden verdringen.

Schubert of Wagner?

Schubert of Wagner?

Bergwandeling in de nevel.

Omgeving Lofer, Oostenrijk.

Waan van de dag

Als je in Praag de Oude Stad uitloopt in noordelijke richting en vervolgens de heuvel opklimt, kom je in het Letná Park. Je kunt hier genieten van een prachtig uitzicht over de stad en de Moldau. De locatie zelf is minder charmant en oogt als een hangplek voor skateboarders en andere jongeren. Veel graffiti, zwerfvuil en beton. Er staat ook een enorme metronoom, en daar zit een verhaal achter.

In de communistische tijd stond hier, precies op deze plek, een gigantisch beeld van Jozef Stalin (1878-1953). Of beter gezegd: een beeldengroep: Stalin voorop en daarachter een rij arbeiders die hem volgen. Het kunstwerk van 17 miljoen kilo doemde boven de stad op als een reusachtige Big Brother.

De hiervoor uitgeschreven ontwerpwedstrijd (deelname verplicht voor alle beeldhouwers in Praag) werd gewonnen door Otakar Svec, en het beeld werd onthuld op 1 mei 1955. De gemeente Praag zat er al vrij snel mee in de maag, want een jaar later kwam onder Chroesjtsjov juist de destalinisatie op gang. Stalin was niet langer populair en vanuit Moskou kwam de opdracht tot sloop.

Dat was niet eenvoudig en er gingen veel verprutste pogingen aan vooraf, maar uiteindelijk werd de beeldengroep in 1962 toch opgeblazen (met behulp van bijna 900 kilo explosieven). Alleen de sokkel en twee vuurschalen, links en rechts, bleven staan.

In 1991 kwam op deze sokkel een forse rode metronoom te staan, ontworpen door Vratislav Karel Novak (1942-2014). Over de symbolische betekenis van het kunstwerk lopen de meningen uiteen. Het is mogelijk een herinnering aan de Tsjechische tijd onder Sovjet-controle, anderen noemen het een symbool van de democratie. Daar worden grappen over gemaakt, want de metronoom staat vaak stil. Gezien de achtergrond van Novak als kinetisch kunstenaar ligt het meest voor de hand dat hier het (weg)tikken van de tijd en verleden/heden/toekomst van Praag wordt uitgebeeld.

Het is ook nog gewoonte om hier schoenen, hangend aan hun veters, over de kabels te gooien. Voor zover ik weet zit hier geen diepere betekenis achter.

Vanaf het Letná Park kun je nog een mooie wandeling maken boven de stad. Via een "gewoon" stadspark kom je dan in de Koninklijke Tuin, waarna je afdaalt tot beneden de muren van de Burcht. Zeer aan te bevelen als je drukte wilt vermijden, want je komt hier bijna niemand tegen.

Herfstwandeling

Intussen op het strand

Ook gisteren was het heerlijk wandelweer. Het strand langs Katwijk is nog steeds afgesloten in verband met de kustverdedigingswerken, maar iets verderop naar het noorden en zuiden is het normaal bereikbaar. Omdat de meeste van de werkzaamheden zich aan de noordkant concentreren, koos ik voor het zuiden, richting Wassenaar.

Er stond al weer een strandpaviljoen, hier en daar een windschermpje en er liepen zelfs al wat kinderen in bikini en zwembroek. Wat ik tamelijk overdreven vond, want er was een koude wind. Verder was er genoeg ruimte voor een ieder om zijn of haar hobby uit te leven. Ik zag onder andere een niet zo succesvolle paraglider en ook nog iemand met een drone.

Deze drones zijn inmiddels makkelijk verkrijgbaar en niet meer zo duur. Wat betreft veiligheid en privacy voorspel ik een ware plaag van deze apparaten en adviseer iedereen om eens wat vaker omhoog te kijken. De meeste drones zijn uitgerust met een camera.

Op het korte filmpje is ook de zandsuppletie te zien. Excuus voor het schokkerige beeld aan het eind. Ik werd afgeleid door de drone, die nota bene mij aan het filmen was.

Hopelijk is dit bord snel verleden tijd.

Het aapje van Baraka

Aan het einde van mijn vakantie voelde ik mij net het aapje uit de prachtfilm Baraka. Tevreden mijmerend, in harmonie met mijn omgeving en vooral ont-spannen. En ik stel mij zo voor dat ook dit badende aapje nogal opzag tegen het onvermijdelijke moment dat hij weer uit zijn warme bad (in mijn geval de vakantie dus) moest stappen, de koude in, om de noodzakelijkheden des levens weer op te pakken. Oftewel de maandag ná de vakantie.

Na de fantastische bergwandelingen in een indrukwekkend landschap, de gezonde lucht van de Alpen en de gemoedelijkheid van een klein dorpje in Oostenrijk moest er weer eens gewerkt worden. En het verbaast me altijd weer hoe snel je toch weer in je oude ritme schiet, terwijl je je nog zo had voorgenomen om het nu eens heel anders aan te pakken.