Wim T. Schippers overleden

Ik kan zo langzamerhand elke maand wel een greep doen in mijn stapel gesigneerde stripalbums. Nu is Wim T. Schippers (83) overleden. Waarschijnlijk meer bekend als tv- en radiomaker en kunstenaar (de pindakaasvloer!), maar hij schreef natuurlijk ook de scenario’s van de Sjef van Oekelstrips.

In 1981 was tekenaar Theo van den Boogaard op de Striptweedaagse in Breda. Toen nog voor de Haagse uitgeverij Paul Rijperman. Ik viel vooral voor de prachtige Kuifje-achtige tekenstijl, maar toch anders. Klare lijn. Het was erg rustig bij de tafel van Van den Boogaard.

In 1982 was dat heel anders. Ik herinner me grote belangstelling en een chaotische signeersessie. Wim T. Schippers was er nu ook bij. Een grapje over onze gemeenschappelijke naam, een ontregelende datering (Turfschuit, 32 sept 1908) en een schrijffout in Willem!

Het album uit 1982 van Uitgeverij Oberon.

De achterflap, Wim T. is hier dus ongeveer 40 jaar.

Rouwadvertentie in de Volkskrant.

Dick Matena overleden

Gisteren overleed Dick Matena (1943), alweer een belangrijke Nederlandse striptekenaar verleden tijd. Matena tekende en schreef rond 1970 de halve Pep vol, Grote Pyr, de Argonautjes, Roodhart. Gooide het in de jaren 80 over een heel andere boeg met “realistische” SF strips voor volwassenen of zoiets, maar werd veel later vooral bekend met zijn graphic novels, verstripte literaire romans zoals bijvoorbeeld de Avonden. Ooit genoemd als opvolger van Marten Toonder met Bommel, maar dat is niks geworden. Laten we het houden op botsende karakters, natuurlijk was Toonder ook niet de makkelijkste. Matena was nogal recht voor z’n raap, nam nooit een blad voor de mond in interviews. Vond hem nooit zo heel sympathiek, maar dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet.

Deze foto komt uit een album uit de jaren 80, waarvan ik de omslag niet op dit blog durf te zetten, maar die toen kennelijk heel normaal was. Gesigneerd op 21-9-'86, dat zullen de Stripdagen in Den Haag geweest zijn.

Er vallen veel tekenaars om op dit moment, of ze zijn al dood. En straks zijn wij aan de beurt natuurlijk, de lezertjes van toen, nu knarren. Daarna zal het wel afgelopen zijn met het stripwereldje. De jeugd van nu lijkt mij niet bijster geïnteresseerd, wat natuurlijk volledig hun recht is, er zijn tegenwoordig zoveel andere dingen om je mee bezig te houden. Maar de Donald Duck hebben ze kennelijk allemaal wel. Vanmorgen vroeg op de kindervrijmarkt lagen er overal stapels van het vrolijk weekblad op de kleedjes. Geen cd of dvd te bekennen! Dat is snel gegaan. En ook bijna geen strips meer dus. Toch nog tien leuke exemplaren gescoord voor één eurootje!

Hermann overleden

Eergisteren overleed de Belgische striptekenaar en scenarist Hermann (Huppen). Bernard Prince, Comanche en Jeremiah, zijn drie prachtseries die hij heeft getekend. Ik maakte voor het eerst kennis met zijn werk in Pep, Bernard Prince heette daar "Rob Palland", naar het schijnt in verband met prins Bernhard (haha). Het werk van Hermann is vaak nogal 'rauw', maar het heeft mijn tere kinderzieltje niet beschadigd. Denk ik. Deze tekening van Jeremiah heeft Hermann in 1983 voor me gemaakt. Erg blij mee. Hermann is 87 geworden.

Back to the Future in Lego

Heel fijn kadootje! Prima Legoset van de DeLorean, de tijdmachine, uit Back to the future! Erg blij mee. Een kleine set, 357 stukjes, maar flink gedetailleerd met veel priegelstukjes, genoeg voor een paar uur bouwplezier. En ook nog gloedjenieuw, want juist deze maand uitgebracht.

Een aanrader voor elke liefhebber van deze film(s), en wie is dat niet? In december heb ik de hele trilogie nog eens bekeken (en ook de drie “echte” Star Wars films). Leuk!

De leeftijd is 9+, perfect. Ik denk hierbij aan de theorie van Harry Mulisch, die stelde dat iedere mens twee leeftijden heeft. Een echte leeftijd die optelt, maar ook een “absolute”, onveranderlijke, innerlijke leeftijd. Voor hem zou dat 17 zijn geweest, die van mij stel ik op 8.

Als de set bijna af is moet je een keuze maken: een rijdende DeLorean, of een vliegende. Bij deze laatste optie zijn o.a. de wielen horizontaal geplaatst. Aangezien film deel I verreweg de leukste is, heb ik gekozen voor de rijdende variant.

Navelstaren

Het was een behoorlijk verwarrende maand. Veranderingen waar ik niet op zit te wachten, en meer nog in het vooruitzicht. Daarnaast drie keer verrast door (uit het oog verloren) ex-collega’s van heel lang geleden, die ik dacht te kennen.

knipsel uit de Telegraaf

Dit flink gelooide echtpaar stond in de Telegraaf en toonde in de rubriek ‘strandlijven’ hun strakke 60-plus buik. Ik viel van mijn stoel van verbazing, dat waren A. en L.! Een stel dat ik al meer dan veertig jaar ken, maar nooit in staat had geacht tot zoiets frivools. L., in bikini in de Telegraaf! Nu heb ik alles gezien.

Ik sprak een andere collega uit die tijd. Toen een braaf burgerlijke family man, maar blijkt nu twee huwelijken en een hele reeks vriendinnen verder.

En dit weekend nog was ik in een gebouw waar ik jarenlang gewerkt heb. Het bedrijf bestaat al 16 jaar niet meer, en het pand wordt nu gebruikt door een vurig bevlogen kerkgenootschap met worship en gebedsgenezers. Een wereld waar ik normaal gesproken niet mee in aanraking kom, maar nu was er open dag en ik wilde erg graag het huidige interieur eens zien. Een uiterst vreemde ervaring was dat. Dezelfde plek, maar ook weer niet. Innerlijke chaos, ik zag verleden en heden door elkaar heen vloeien.

Temeer nog, omdat ik vriendelijk werd rondgeleid door (alweer) een ex-collega van ‘toen’, ooit een nuchtere no-nonsense flierefluiter, nu vol heilig vuur leidinggevend in deze bezielde omgeving. Allebei hebben we hier vele voetstappen liggen, maar deze setting had ik (of hij) nooit kunnen verzinnen, toen.

Een interessante start van de herfst.

Wim Swerts anders

In de blogpost van gisteren kwam Wim Swerts ter sprake, tegenwoordig vooral bekend van o.a. Samson en Gert, maar in 1988 nog onbekend talent. Dat jaar publiceerde hij in Striptuur en was zodoende in Den Haag beland op de strip-3-daagse. Swerts was toen nog student vrije grafiek en had ook dit soort werk bij zich. Inderdaad, geen Samson of Plop hier. Ik weet niet welk druktechniek is toegepast bij dit ‘zelfportret en creatie’.

Striptuur

Vanaf 1988 was er Striptuur, volgens de cover een 'tweemaandelijks stripmagazine', maar dat is eigenlijk nooit waargemaakt. Als ik mij niet vergis zijn er in totaal 10 nummers verschenen, de laatste in 1991. Jammer, het was een mooi verzorgd blad, met passie uitgegeven door echte liefhebbers, bedoeld om ‘werk van nog onbekend tekentalent’ onder de aandacht te brengen. Het lijkt me moeilijk om daar een uitgebreide (lees: kostendekkende) lezersschare voor te vinden, zelfs in de stripsvriendelijke jaren 80.

De redactie bestond uit John Erkelens, Peter van Uunen en Richard van Mill. Ik vraag mij vooral af waar Richard (hier links op de foto bij een interview met Joop Mommers) gebleven is. Hij lijkt van de aardbodem verdwenen. Tekenaar Joop Mommers is in juli jl. overleden. Als je de strips in het eerste nummer bekijkt, is het niet moeilijk om naar de inspiratiebronnen van het jonge talent te gissen (Wordt Vervolgd, Manara, De Smet, en dit vroege werk van Dick Heins heeft wel iets van Franka).

In 1988 kreeg ik een uitnodiging en een kaartje voor de strip-3-daagse in Den Haag, voor Striptuur een thuiswedstrijd. Het net verschenen nummer 3 is iets dikker. De een-na-laatste bladzijde van mijn exemplaar wordt door de vier aanwezige tekenaars vriendelijk gesigneerd en van een tekening voorzien. Bijvoorbeeld Napoleon van Dick Heins (hier nog met haar). 

Wim Swerts (linksonder en midden) is een maand in de war, ik was in Den Haag op 5 november ’88. Hij is de enige Vlaming in het gezelschap, zijn strip Reynaert de Vos in Striptuur valt me op. Verder weet ik niets van hem. Nu lees ik dat Swerts van 1966 is, toen dus 22 jaar oud, dat hij op dat moment vrije grafiek in Hasselt studeerde, en een jaar later (’89) ‘ontdekt’ werd door Jean-Pol, bekend van o.a. Kabouter Plop en dergelijke. Hij wordt diens assistent en gaat later de tv hond Samson (en Gert) tekenen.

Dreutel

Motoragent Dreutel, mijn favoriete kluns uit De Generaal van Peter de Smet. 

De Smet signeerde mijn album in 1980 in Breda, en raakte door mijn keuze enigszins uit zijn routine. Kennelijk werd Dreutel niet vaak gevraagd.

Maar ik was erg blij met de tekening, want een fan vanaf de allereerste aflevering in Pep in 1971. Hoe oud was Peter de Smet eigenlijk in 1980? 36 jaar pas, zie ik op Wikipedia. 

Het Schaakplein

Nog twee foto's van de Boulevard in de 'oude situatie'. Tussen de Oude Kerk en de vuurtoren werd de Boulevard ineens een stuk breder, met een klein plein, geen wonder van schoonheid, maar functioneel en precies goed. Geschikt voor kleinschalige evenementen (en niet te vaak). In de jaren tachtig heette het ineens 'het Schaakplein', maar ik weet niet of dat de officiële naam was. In de hoek was een reuzenschaakbord gemaakt, waar veel gebruik van gemaakt werd. De stukken zaten in een kist, waarvan je de sleutel kon ophalen bij het naastgelegen restaurant De Zwaan. Het schaakbord werd in 1979 in gebruik genomen door ex-wereldkampioen Max Euwe. Ik heb daar nog over geblogd HIER. Het schaakbord is ergens in de mist der tijd gesneuveld. Jammer, je zou denken dat er ook voor zoiets* toch wel een nieuw plekje te vinden zou zijn geweest. 

*niet luidruchtig of platvloers

5 juni 1983 Space Shuttle en Boeing

bron afb: Lego reclame

Wat een mooie Lego set is dit! Een Space Shuttle wordt vervoerd op de rug van een Boeing 747.

Ik vind dit onderwerp extra leuk omdat ik iets dergelijks 'echt' gezien heb in 1983. Op zondagmiddag 5 juni van dat jaar (vandaag precies 42 jaar geleden) zat ik, met vele anderen, op en rond het strand van Katwijk en zag daar dit duo relatief langzaam en laag langsvliegen boven zee. 

Een bijzondere herinnering, die ook nog ondersteund wordt door een Super8 filmpje op YouTube. Gemaakt door de heer Sleeboom, een paar kilometer verderop op het strand van Noordwijk, maar de sfeer is precies hetzelfde.

Fijn dat er een filmpje van bestaat, je vindt het HIER.

bron afb: still

Biebel één

Veertig jaar geleden verscheen het eerste album van stripheld Biebel bij Standaard Uitgeverij, lees ik bij Dirk Arend. Het moet gevierd gaan worden met een integrale editie en er is een crowdfunding gestart.

Hoeveel albums zijn er inmiddels verschenen? 28, volgens Wikipedia. Ik heb alleen het eerste deel uit november 1985, niet zo fraai uitgegeven vind ik, laat ik het 'eenvoudig' noemen. Misschien is dat in later jaren verbeterd? Het nogal dunne album werd mij begin 1986 als promotie toegezonden door weekblad Robbedoes, waar ik op geabonneerd was. Slecht verpakt helaas, en het geheel kwam gehavend en gekneusd in de brievenbus. Maar okay, een gegeven paard... Het is wel extra jammer vanwege de leuke tekening van Marc Legendre (toen nog Ikke) op de binnencover.

Dick Bos(ch)

Vandaag hoop ik even langs de kindervrijmarkt te gaan. Ik moet dan wel vroeg op en het moet wel droog zijn natuurlijk. De aanblik van de uitgestalde meuk en verkleumde verkopertjes op een kleedje is vaak wat deprimerend, maar (heel) soms ligt er toch iets aardigs tussen voor weinig. Een vaasje of een halster of deze vier kleine stripboekjes van Dick Bos van net voor ‘mijn tijd’. Erg leuk, nooit eerder in handen gehad. Ik kende ze alleen van reputatie (afkeuring alom) en van de parodie in het album Ouwe Troep van Windig & De Jong uit 1980.

Marillion, Ahoy 1986

Mijn eerste (serieuze) progconcert.

Marillion was een van de bands die progmuziek weer op de kaart zetten, in de (voor dit genre) moeilijke jaren tachtig. Kayleigh was een grote hit, net als het album Misplaced Childhood. Na de pauze werd het helemaal gespeeld. Geweldig was dat. Er waren fans met beschilderde gezichten en ik was erg blij met mijn staanplaats. Goed zicht, goed geluid.

Marillion had heel groot kunnen worden, denk ik, maar in 1988 gingen zanger Fish en de rest van de band elk hun eigen weg. Ontzettend jammer, ik heb van beide ‘partijen’ nooit meer iets beluisterd. De 4 gezamenlijke albums draai ik nog wel eens. Blijft goed.

Robert en Toyah

Robert Fripp kende ik natuurlijk al. Ik ben een liefhebber van prog, en Fripp is medeoprichter van King Crimson en als topgitarist bekend door zijn samenwerking met bijvoorbeeld Brian Eno, David Bowie, David Sylvian en nog heel veel anderen. Hij is inmiddels 76. 

Actrice en muzikant Toyah (Willcox) is hier minder bekend. Zij heeft in de UK in de jaren tachtig een aantal new wave hits gehad. Volgens mij is ze in Nederland nooit doorgebroken. Ik heb haar begin jaren tachtig één keer in een Engels popprogramma gezien en verder ‘kende’ ik haar vooral uit de dagboeken van Adrian Mole (de bekendste puber van de jaren 80), die Toyah's lp’s en cassettes draait. Zij is nu 64. 

Wat ik niet wist: Robert Fripp en Toyah zijn een stel! Getrouwd sinds 1986, een record in de rockwereld, en dat voor zo’n onwaarschijnlijk koppel! Maar er was onmiddellijk een klik en ze zijn na een week verloofd en een paar maanden later getrouwd. Zo zie je maar weer. 

afb: still

Sinds kort kijk ik elke week met veel plezier naar hun Sunday Lunch video series op YouTube. Toyah zingt dan een of ander ruig classic rock nummer en Robert begeleidt haar op gitaar. Dit alles vanuit de keuken van hun huis in Pershore, Worcestershire. Ontzettend leuk! Toyah, die er nog goed uitziet, lijkt zo’n meisje dat voor de spiegel oefent en (de meestal toch wat nerdy) Robert doet kennelijk alles wat zij van hem vraagt. Laat zich desnoods opmaken of in een tutu hijsen. Niets is te dol. 

Ook eens zien? HIER

afb: still

Geschikt/ongeschikt

In de krant lees ik dat de vraag naar jodiumtabletten op dit moment "torenhoog" is. Drogisterijen zijn door hun kleine voorraad heen. Jodium is het nieuwe toiletpapier, zeg maar. 

Oorzaken zijn natuurlijk de perikelen in het Oosten in het algemeen, en de nucleaire dreigementen van de heer P. in het bijzonder. Jodium helpt (een beetje) bij radioactieve straling. 

Daarnaast groeit het aantal mensen dat de dienstplicht heringevoerd wil zien. Zij bedoelen hiermee dienstplicht voor anderen, een ander mag het weer opknappen. Speciaal voor die mensen een paar handige tips uit het Handboek Soldaat, alsmede de NBC instructiekaart. Doe het deze keer maar fijn zelf. (Veel succes.)

Jean Dulieu op flexidisc

In november 1981 kregen de leden van het Stripschap dit grammofoonplaatje in de brievenbus. Het bevat een live opname van het dankwoord van Jean Dulieu (pseudoniem van Jan van Oort) nadat hij de Stripschapprijs kreeg uitgereikt, tijdens de Strip-2-daagse in Het Turfschip in Breda. Op 20 september 1981, om precies te zijn. 

Een dankwoord is vaak wat droog en saai, maar dat is nu absoluut niet het geval. Jean Dulieu was de geestelijk vader van Paulus de boskabouter, en voert hier zijn belangrijkste zes personages op in een soort mini-hoorspel. Hij doet zelf alle stemmen. 

Het plaatje (oplage 2000 ex.) is een zogenaamde flexidisc. In de jaren 60 en 70 kreeg je die wel eens meegestuurd met een tijdschrift. Het is slap materiaal, dus minder breekbaar dan vinyl, maar daardoor wel weer moeilijker om af te spelen. Dat kon je dan eventueel oplossen door de flexidisc op een gewone (harde) single te leggen.

Het dankwoord kun je nu ook op YouTube bekijken,  HIER. 

Dulieu heeft duidelijk pret bij de stem van Eucalypta. Dat is ook mijn favoriet.

Vintage Moskou (3)

Nog wat oude dia's van Moskou, maart 1981.

In het Kremlin.

In de stad.

In het Olympisch dorp.

Stewardessen Aeroflot.

Meer Moskou 1981  HIER.