George

 De nieuwe buurman, manegepony George.

Patsers en paarden

fotograaf (mij) onbekend

Twee deftige dames te paard in Katwijk. Foto uit de jaren 30, 40 misschien. Dorpsjeugd kijkt toe, en wat mannen met een pet. Waarschijnlijk geen alledaags tafereel op deze plek. Werkpaarden genoeg, maar rijpaarden waren er natuurlijk alleen voor de (zeer) rijken. De dames zijn keurig gekapt en dragen dure en correcte rijkleding.

Ergens in de jaren zestig gingen boeren met vrije tijd ineens ook wat op hun werkpaard zitten. Voornamelijk mannen natuurlijk. Zo zijn uiteindelijk ook de rijverenigingen ontstaan. Tegenwoordig lijkt de paardenwereld gedomineerd door vrouwen.

Het elitaire imago van paardrijden is hardnekkig, maar de afgelopen decennia toch ook wel veranderd. Dat gold kennelijk nog niet voor de generatie van schrijver J.J. Voskuil (1926-2008). In het laatste deel van Het Bureau staat een mooi voorbeeld daarvan. Voskuils alter ego Maarten Koning wandelt met zijn vrouw Nicolien bij het strand van Noordwijk. Ze ontfermen zich over twee besmeurde zeekoeten, olieslachtoffers. Maarten voelt zich uitgelachen door “drie canailleuze vrouwen op paarden”, waarvan de jongste informeert of dat van de teer komt, die vogels?Maarten kan haar niet uitstaan, en het “zou hem niet verbazen als haar vader van die teer profiteerde, in ieder geval indirect”. Want ja, alleen een olie- of havenbaron kan zich natuurlijk een rijpaard veroorloven. Een kostelijke scene en heel erg Voskuil, want doorheen het hele Bureau geven Maarten en vooral Nicolien uiting aan hun afkeer van ‘patsers’.

Wiege der Lipizzaner

Leuk filmpje (6 minuten) over Staatsstoeterij Lipica, bakermat van de Lipizzaners. 

De massa

Luca lust wel wat. Hij groeit nog steeds. Een barokpaard mag best wat massa hebben. Dit kaartje is van augustus vorig jaar. Er stond een mobiele weegschaal op het erf, met een mevrouw ernaast. Een stalgenoot wilde niet zelf haar paard op de weegschaal zetten, omdat haar eigen gewicht topgeheim is.

Kinderslotje

Het schrikdraad rond de paddock heeft Luca zo open. Vandaar de extra versteviging rond het handvat.

(Als ik deze "paddock" zie, zou ik zelf ook op de loop gaan)

Verplaatst

Gaat goed met het verrassingsveulen en zijn moeder. Ze zijn inmiddels verplaatst naar een landje, samen met de twee andere veulens en hun moeders, in verband met het besmettingsgevaar hier op de Droeshoeve. 

Te droes!

bron afb: Legende

Mooie uitroep in zo'n middeleeuwse strip. Weet niet of het helemaal klopt wat betreft datering, maar het is wel oud in ieder geval. Komt van duivel, erg ongunstig. In Friesland zou het gelinkt worden aan Drusus, een beruchte Romeinse houwdegen.

Deze dagen hoor ik het woord, droes dus, net iets te vaak. Het is namelijk ook een erg beroerde paardenziekte. Zeer besmettelijk, en met diverse gradaties van naarheid. Google maar eens. Enkele stallen in de regio, inclusief de onze, worden er momenteel door geteisterd. Het valt me op dat er erg besmuikt over gedaan wordt, hier en daar, of het een schande zou zijn. Of wordt hier (onbewust) op oude wijze een kwaad bezworen? 

Verrassingsveulen

Dit ontzettend leuke veulentje is vannacht geboren. Een verrassingsveulen, staat niet in de woordenboeken, maar een bekend fenomeen op vrijwel elke stal. Een nieuwe eigenaar van een merrie kan na verloop van tijd, vaak totaal onverwacht, met een extra paardje te maken krijgen. 

De vader van dit veulen is bekend, een Welsh Cob. De moeder, een Tinker, werd verkocht omdat ze maar niet drachtig werd. De nieuwe eigenaar had geen idee (de vorige dus ook niet) en werd 's ochtends gebeld met het (in dit geval) blijde nieuws.

Lawaai(en)

Duitse cavalerie opleiding in 1935.

Deze interessante foto kwam ik ooit tegen op een website over paardendressuur. 

Luca komt uit een superrustige omgeving en moest eerst erg wennen aan het 'randstedelijk lawaai' alhier. Daarbij is het erf van de stal/manege ook al geen rustpuntje. Een toekomstig voordeel kan zijn dat het rijden op een show voor een luidruchtig publiek geen probleem meer hoeft te zijn.

Veulen 1

Gaat goed met het 'eerste veulentje'. Alweer flink gegroeid.

En nog een veulentje

Een mooi veulentje erbij, zaterdagnacht geboren.

Lipizzaners

Lipizzaners zijn tegenwoordig wat minder bekend in Nederland. Dat is jammer, want het is een heel bijzonder paardenras.

Maar misschien ken je ze toch door de Spaanse Rijschool in Wenen.

Of heb je deze film uit 1963 ooit gezien.

Of dat prima boek uit 2010 van Frank Westerman gelezen.

En dit is Luca, onze ba-rockstar!

Van bruin naar grijs naar wit

Luca (links) met zijn moeder Donja. Hier zijn ze nog even groot. Later wordt hij even wit als zijn moeder, maar is nu een grijze schimmel. Ooit was hij bruin. Het schimmel-gen laat het pigment langzaam verdwijnen.

De Spaanse Rijschool in Wenen houdt alleen witte Lipizzaners aan, met uitzondering van één bruine hengst (voor het geluk).

Nieuw veulentje

Vannacht geboren!

Meet Luca!

Maestoso Romea

aka Luca

Lipizzaner

5 jaar

Bal uit eigen keuken

Op de website van een zaak voor sportartikelen kwam ik deze 'Bal voor in de stal' tegen. Bij de omschrijving wordt nog vermeld: "Onze ontwerpers, die zelf ook paardrijden, hebben deze bal ontworpen om paarden wat afleiding te geven in de stal". 

Zij kozen daarvoor speciaal de kleur ROOD, want: "Door de in het oog springende kleur zal de bal je paard verstrooiing bieden, zodat je voorkomt dat het zich verveelt of tics ontwikkelt". 

Helaas zien de ontwerpers hier iets over het hoofd: een paard kan helemaal geen rood onderscheiden! Zij kijken wel in kleur, maar dan alleen in grijs-blauw-groen-geel. Een paard ziet hier dus waarschijnlijk een of ander geelgroen voorwerp.

Paardenmiddel

Een paar jaar geleden las ik op Festina Lente hoe Monique, na een bezoek aan de fysiotherapeut, aan de slag moest met een deegroller. Daarmee kon zij haar dijbeenspier stevig masseren. ‘Een verrassende wending’, vond Monique. Inderdaad, dat vond ik ook. En het bracht me op een idee: misschien zou dit ook voor Apollo heilzaam kunnen zijn? 

En zo werden de afgelopen jaren Apollo’s gluteusspieren (bilspieren) met wisselend succes met een deegroller gemasseerd. Verder nooit iemand zoiets zien doen, wat zijn wij toch uniek. Dacht ik. 

In het tijdschrift Quarter Horse kwam ik deze advertentie tegen:

Bron afb. advertentie RollArt

Tinkerbell

Tinkerbell is een mini-appaloosa, vandaar de pigmentvlekjes.

George Stubbs: The Anatomy of the Horse

Het Mauritshuis in Den Haag is (net als alle andere musea in Nederland) al wekenlang gesloten voor publiek. Dat is wel heel zuur voor de mensen die graag nog de expositie van de Engelse schilder George Stubbs (1724-1806) zouden willen zien. Ik weet niet of dat voor 1 juni (sluitdatum) nog gaat lukken.

Op deze tentoonstelling kun je, behalve paardenportretten (o.a. Whistlejacket) en het skelet van superrenpaard Eclipse, een exemplaar van het boek The Anatomy of the Horse bekijken.

George Stubbs was een veelzijdige en leergierige autodidact, die zich ontwikkelde tot de beste paardenportrettist van de achttiende eeuw. Karakter en temperament van paarden werden door hem nauwgezet bestudeerd. Hij wilde dit vastleggen.

Maar de eigenzinnige schilder ging nog veel verder. Hij deed uitvoerig anatomisch onderzoek en ontleedde daarbij zelf paarden. Rond 1757 sloot hij zich 18 maanden af van de buitenwereld om paarden te ontleden en alle stadia van de ontleding vast te leggen. Zijn grote doorbraak volgde in 1759.

Stubbs leerde graveren en bracht de nauwgezette tekeningen in 1766 in prent. In dat jaar werd ook zijn boek The Anatomy of the Horse uitgegeven, met18 gedetailleerde gravures.

Oudste beroep

Oudste beroep ter wereld?

Paardjes maken!

33.000 BC

bron afb. Museum der Universität Tübingen

2020

bron afb. Atelier Josine Vingerling

boven: Vogelherdpferd
            sculptuur van mammoetivoor
            lengte 4,8 cm, hoogte 2,5 cm

beneden: Mojo
               mini resin
               lengte 10 cm, hoogte 6,5 cm