Sassa

In het centrum van K. ligt een kanaal waar vaak historische binnenvaartschepen afmeren. Ik vind het altijd leuk om daar langs de kade te slenteren. 

Op een van die schepen (een Amsterdammer), zag ik laatst twee namen vermeld, waaronder ene "Sassa", waarschijnlijk de scheepskat. Dat vond ik erg leuk en ook wel aandoenlijk, de speciale vermelding van een kennelijk erg gewaardeerde bewoner. Bijzonder ook.

Des te erger vond ik het plakkaat ernaast: "vermist Sassa", met haar gegevens en de datum (sinds begin juli) en plaats (deze kade). Onwillekeurig keek ik bij elke wandeling extra om me heen, want stel je voor...

Het schip ligt er nog steeds, misschien kunnen de bewoners de stap (nog) niet zetten om "zomaar" weg te varen. Want dan is de hoop definitief vervlogen natuurlijk. Nu is er misschien nog de illusie dat Sassa zomaar ineens weer aan boord kan springen.

Vandaag is het affiche verwijderd. Dat kan van alles betekenen.

Vlaflip

Gezien ergens onderweg, één boom met twee verschillende kleuren bloesem. Wist niet dat dat kon.

Gordel om

 Katwijk, Boulevard

Lager opgeleiden

Bij het passeren van deze bouwerij, viel mijn oog op de volgende tekst: 

Sympathiek, en vooral waar.

 

Ik kan mij persoonlijk behoorlijk ergeren aan de (te) vaak gebruikte indeling ‘hoger opgeleiden’ versus ‘lager opgeleiden’. Wat een neerbuigendheid klinkt daarin door. Lager opgeleiden, lagere mensen, de verkeerde kant van de kloof, wie wil daar nu bijhoren nietwaar? 

Misschien kan er eindelijk iets aan dit imagoprobleem worden gedaan door het voortaan te hebben over ‘theoretisch opgeleiden’ en ‘praktisch opgeleiden’. Dat klinkt al veel vriendelijker.

Eind van de regenboog

Dit heb ik nog niet eerder gezien, geloof ik. Het eind van een regenboog! Het kan dus wel. Alle regenbogen die ik tot nu toe heb waargenomen begonnen en eindigden ergens op een vage plek, ergens in de verte. Buiten mijn blikveld in ieder geval. 

Fietsend tussen velden in de omgeving van Noordwijk, gaan mijn gedachten naar Marten Toonder, die ook gefascineerd was door dit natuurverschijnsel. Maar hij ging nog een grote stap verder, door te beweren dat je in het uiteinde van een regenboog kan staan. Hij had daar discussies over met zijn broer Jan Gerhard, die stelde dat dit onmogelijk is, want gezichtsbedrog. Als je dichterbij komt, gaat de regenboog achteruit. 

Maar Marten hield bij hoog en laag vol dat het kon. In het slothoofdstuk van zijn autobiografie*  beschrijft hij een topervaring uit 1965. Met zijn vrouw Phiny reed hij door een verlaten gebied in Ierland. Na een chaotische periode, inclusief hun emigratie, was het echtpaar toe aan een kort reisje. De regen drukte de stemming niet, want ze hadden allebei het gevoel van een nieuw leven dat hier begon, en op deze tocht waren er meer regenbogen dan ze ooit gezien hadden. Phiny is vol ontzag en noemt het omens die geluk brengen. “En aan het einde ligt een schat”, voegt ze toe, “een gift van de Shee of van de goden”. 

Ze komen dicht bij een regenboog, die zich niet terugtrekt, maar juist sterker wordt. En na een bocht om een hoog rotsblok heen staan ze plotseling in een kleurenzee die een einde aan alle twijfels maakt. Ze springen uit de auto, die nu alle kleuren van de regenboog vertoont. Net als zij zelf. “Phiny was blauw, overgaande in groen, en ik was groen en geel en vreemd opgewonden. Dat gevoel was bij ons allebei zó sterk dat we geen woord hebben gezegd”. 

Een mooi slot van het boek (Toonder heeft dan nog veertig jaar te gaan), een spirituele ervaring, maar voor Marten “realiteit en tegelijk één van Phiny’s wonderen”. Even overweeg ik hier ook het veld over te steken voor een experimentele dip in het licht. Maar gezien het weer, het terrein en mijn schoenen, besluit ik de illusie in stand te houden. Dat is sowieso meestal leuker. 

*Marten Toonder

  Onder het kollende meer Doo

  De Bezige Bij, 1996

Prik

Vandaag eerste vaccinatieprik gehad. Yes!

Ik moest er voor naar de GGD-locatie in Noordwijkerhout, voor mij bijna een uitstapje, want waar kom ik nog dezer dagen?

Iedereen was vriendelijk en de gang van zaken zeer efficiënt. Het was er niet druk en alles ging heel snel. Mijn geboortedatum werd minstens drie keer gecontroleerd.

Bij de verplichte nazit van een kwartier (met koffie) had ik alle gelegenheid mijn lotgenoten van vandaag te observeren. Waarschijnlijk bijna allemaal jaargenoten, en hoe vaak zie je er zoveel tegelijk? 

Hopelijk vallen de eventuele bijwerkingen mee. Half juni tweede prikje.

Week 49

Week 49 in 3 foto's.

Gezellig winkelen.

Tevreden paard.

Eclectisch.

Portrait 2020

Portrait 2020

Vandaag voor het eerst een mondkapje gedragen. Voor het eerst sinds de C, en voor het eerst in mijn leven. Ik reis niet met het OV (nu zeker niet) en verder was er nooit een echte aanleiding. Maar vanmorgen bij de AH was het dus zover, ongeveer de helft van het winkelend publiek deed mee. Ik vond het een beetje benauwd en mijn neus jeukte. Er waren ook voordelen. Ik kreeg veel meer persoonlijke ruimte dan ik gewend ben, misschien ook omdat ik zo woest en fronsend mogelijk keek boven mijn donkere gezichtsbedekking. Je moet er wat van maken.

2x gras

Liever een puntmuts

Modieuze mondkapjes. Ben ik live nog niet tegengekomen. Maar ik begeef mij dan ook niet in het Openbaar Vervoer.

Het schijnt trouwens dat je net zo goed een puntmuts kunt opzetten, voor de schijnveiligheid. De goede mondkapjes zijn voor de zorg, zegt Rutte.

bron: Pieter Geenen, Trouw (fragment)

Sommige mensen zijn heel inventief. Deze twee foto's kwam ik tegen op internet.

Intussen durf ik voor het eerst in mijn leven niet naar de tandarts. Niet uit angst voor dentale foltering, maar wel voor besmetting. In winkels kom ik ook niet graag meer. Ik heb van alles nodig, maar stel het uit. Tot Sint Juttemis waarschijnlijk, want er is geen zicht op een spoedig einde van deze situatie. En het lijkt erop dat iedereen het welletjes vindt, op straat merk ik nauwelijks nog iets van regels. Ik houd wel afstand, en word dan aangekeken of ik onder een tegel vandaan kom.

De gemeentedrone

Citaat van de week:
“Het voelt of ik in een rampenfilm ben beland. Maar dan wel een met weinig actie.”

Zondagmorgen. Iets meer wind dan gewenst. Ik kies voor een korte wandeling. Het is zonnig, maar niet warm. Er zijn niet veel mensen op straat en de meesten lopen letterlijk met een boogje om elkaar heen. Vaak gevolgd door een korte groet of knik, kennelijk bedoeld als een beleefde compensatie. De hele week zie ik opvallend veel (jonge) mensen rondjoggen. Ook nu. De sportschool is dicht natuurlijk. Net als de kapper. Die wordt flink gemist, zo te zien.

Intussen geniet ik van de zalige landelijke rust, zelfs geen beierende kerkklokken. Veel minder verkeer en al helemaal geen vliegtuigen. Je ziet echt dat de lucht schoner is. Alles lijkt scherper. Ik weet het, de prijs is hoog, de situatie is niet normaal. Maar jaarlijks 500.000 vliegbewegingen op Schiphol, is dat dan wel normaal? Nederland is gedegradeerd tot een luchthaven met een stukje land er om heen.

Verlaten strandpaviljoen.

Mondkapjes zie ik eigenlijk zelden. Gewoon omdat ze er niet zijn natuurlijk (wat een blunder van de overheid!). Soms in de supermarkt, twee of drie shoppers met mondbedekking. Er wordt ook wel gewinkeld met speciale handschoentjes. Sommige mensen staan hélemaal strak, anderen kan het duidelijk niks schelen. Zij stralen deze onverschilligheid ook uit. Ik weet niet van wie ik het meer op mijn heupen krijg inmiddels. De AH is een unheimische plek geworden. Maar niet voor de vakkenvullers, die lopen erbij of het hele coronagebeuren hen niks aangaat. De onkwetsbaarheid van de jeugd.

Parcours naar de banketbakker en zijn ijs (op zondag gesloten).

De gemeentedrone (dat klinkt als iets uit een Bommelverhaal) heeft nu al een paar keer boven de manege gehangen. Politiecontrole of er niets verbodens gebeurd. Te veel mensen bij elkaar bijvoorbeeld. Volgens mij wordt hier een grens overschreden. Een vliegende camera boven privéterrein. Straks scheren ze over de tuinen, of je wel hondenbelasting betaalt. Hier gaan we nog veel last van krijgen met z’n allen. Net als van die corona apps. Daar gaan we toch zeker niet intrappen?

Stoepkrijt

Veel stoepkrijt vandaag.

Ja, zo kan het ook.

Felicitaties voor onbereikbare oma.

Aan de voet van een hoge flat.

Superlange hinkelbaan.

Hoekje om...

En nog een...

En nog een...

Finish, 300!

Zondag

bron afb. Paul Faassen, Volkskrant

Thuisblijven zal vandaag voor veel mensen niet meevallen.

Ik denk dat vanmiddag het strand wordt afgesloten. De hekken staan al klaar. De grote parkeerplaatsen zijn de hele week al afgesloten.

Twee weken geleden werd het dorp afgesloten voor autoverkeer. Alleen de bewoners mochten doorrijden. Er komen dan ook wel erg veel mensen naar Katwijk als de zon schijnt (of als het waait).

Vanmorgen ben ik door de duinen naar Wassenaar gefietst. Redelijk vroeg, want het zou zo maar kunnen dat ook het duingebied wordt afgesloten. Het was er al best druk, maar dat kwam voornamelijk door de zwermen sportfietsers. Sportfietsers, bij wie van alles loskomt. Voornamelijk snot & speek. En altijd met z’n allen dus, wat vreemd is, want mensen met zo’n racefiets zijn volgens mij (na ruiters) de meest eigengereide individuen die er zijn. Misschien hun uitleg van groepsimmuniteit?

Soms denk ik in een aflevering van Years and Years te zijn beland. Of beter nog: South Park. Wat een rare, onwerkelijke tijd! We proberen ons intussen keurig aan de regels te houden. We hadden ook maar één keer bezoek, toen het echt te lang duurde allemaal. Twee personen, in de tuin en op afstand. Raar, maar supergezellig.

Ik ga elke dag een keer de boze buitenwereld in voor wat beweging. En ja, ook voor frivoliteiten zoals een bezoek aan de banketbakker. Die moet toch ook blijven bestaan. Drie klanten per keer mochten er naar binnen, maar zo druk had hij het niet eens. Hij maakte zich zorgen.

Met het zakje van de banketbakker (bewijsstuk van mijn lichtzinnigheid) in de hand laveer ik als een dronken matroos tussen de schaarse tegenliggers. Daar ben je snel aan gewend, zelfs het hondje van mijn schoonouders doet dat nu automatisch uit zichzelf. De meeste mensen kijken wat bedrukt en ieders haar zit  raar, valt mij op. Zowel bij mannen als vrouwen.

Boodschappen doen bij de AH is ook geen pretje meer. Alles is er weer, dat wel, maar je voelt je opgejaagd. Eigenlijk wil je zo snel mogelijk die winkel weer uit. Met een beetje behendigheid kun je de verplichte boodschappenkar prima gebruiken om je anderhalve meter af te dwingen bij nonchalante medeshoppers. Overdreven schoon zijn ze nu, die karretjes, dat is een verbetering. En niemand durft hier ook maar het minste kuchje te lanceren, alleen uitgerekend de filiaalmanager heeft een stiekem benauwd momentje. Een veelgeplaagd man.

Hier moet nog een doekje overheen.

Rolverdeling

Kringloopwinkel, Katwijk

Tevreden varkentje

Een rat op een schouder, een naaktkat in een kinderwagen, een kameleon op een revers en een kameel aan een touwtje. Ik ben ze allemaal tegengekomen, gewoon in K., maar deze had ik nog niet gezien. Ontzettend leuk dit! Loopt thuis gewoon rond te knorren en zit gezellig op de bank.

Zou ik zelf ook wel willen, zo’n grappig en intelligent huisdier, maar ik las ooit het boekje Varkensliefde van Katja de Bruin, en dan weet je dat het eigenlijk ondoenlijk is.