Jackdaw

Ik ben gek op kauwtjes. Ze zijn leuk, interessant en stoer, trouw aan hun partner en erg slim. Lees vooral de boeken van de Belgische kunstenaar en vogelaar Achilles Cools. Kauwtjes zijn ook onvermoeibare opruimers, kijk maar eens op straat. Helaas moet ik vaak constateren dat ze over het algemeen nogal ondergewaardeerd worden. Of erger nog, gerekend tot 'ongedierte' dat bestreden moet worden!

bron afbeeldingen: Engelse pers

Een nieuw voorbeeld van 'reputatieschade' voor kauwtjes zag ik deze week in de Engelse nieuwsberichten. Daar werd hevig geprotesteerd tegen Jackdaw (kauwtje). In dit geval de naam van een Brits aardgasveld in de Noordzee. Als ik het goed heb, beheerd door Adura, een olie- en gasbedrijf dat voor de helft eigendom van Shell is. Er mag geboord gaan worden, wat volgens de activisten ongunstig is voor de klimaatcrisis, terwijl de eventuele voordelen niet zeker zijn.

Demonstranten dragen spandoeken met (inkoppertje natuurlijk) afbeeldingen van lelijke en onaangename kauwtjes, en/of teksten tegen Jackdaw. Sommigen dragen enge zwarte vogelkostuums. Slechte pers dus voor het kauwtje, dat nergens om gevraagd heeft, maar nu bewust en onbewust geassocieerd wordt met negatieve zaken. Net als vroeger, zou ik bijna zeggen, in bijgelovige tijden. Zwarte vogels, alle kraaiachtigen, gekoppeld aan duistere toestanden. Er werd van alles met ze uitgehaald, in sommige streken waren ze totaal verdwenen. 

Inderdaad, zo kan het ook.

Op de hoeve(n)

Hoe gaat het met Luca? Anderhalve maand inmiddels staat hij op de nieuwe stallocatie en heeft het prima naar de zin. Hij heeft een eigen uitloopbox, veel frisse lucht en genoeg te eten. In het begin nog wat ontregeld door alle verandering, maar nu toch echt gewend. De verzorging hier is prima, Rust Reinheid Regelmaat.

Elke dag vers gesnoeide wilgentakken als extra, een ontdekking waar Luca dol op is.

En dat alles op het groene boerenland. Voor Luca een vertrouwde omgeving, want zijn heimat ligt in het oosten van Nederland. Alleen van schapen moet hij niets hebben, maar laatst toch nog perplex toen de buurkudde vakkundig door de bordercollie bijeen gedreven werd. Ogen op steeltjes.

Twee weken geleden was er een weerzien en hereniging met oude vriend Nero, ook verhuisd naar deze stal. Dat was erg fijn! Maar helaas van korte duur, Nero bleek zieker dan vermoed werd, en werd deze week ingeslapen. Treurig was (en is) dat.

De stalkat, aanwezig en actief. Een jager.

Op deze foto nog niet te zien, maar Luca krijgt nu echt een wintervachtje. Dat komt mooi uit, want het wordt duidelijk kouder en een deken blieft hij niet.