Jackdaw

Ik ben gek op kauwtjes. Ze zijn leuk, interessant en stoer, trouw aan hun partner en erg slim. Lees vooral de boeken van de Belgische kunstenaar en vogelaar Achilles Cools. Kauwtjes zijn ook onvermoeibare opruimers, kijk maar eens op straat. Helaas moet ik vaak constateren dat ze over het algemeen nogal ondergewaardeerd worden. Of erger nog, gerekend tot 'ongedierte' dat bestreden moet worden!

bron afbeeldingen: Engelse pers

Een nieuw voorbeeld van 'reputatieschade' voor kauwtjes zag ik deze week in de Engelse nieuwsberichten. Daar werd hevig geprotesteerd tegen Jackdaw (kauwtje). In dit geval de naam van een Brits aardgasveld in de Noordzee. Als ik het goed heb, beheerd door Adura, een olie- en gasbedrijf dat voor de helft eigendom van Shell is. Er mag geboord gaan worden, wat volgens de activisten ongunstig is voor de klimaatcrisis, terwijl de eventuele voordelen niet zeker zijn.

Demonstranten dragen spandoeken met (inkoppertje natuurlijk) afbeeldingen van lelijke en onaangename kauwtjes, en/of teksten tegen Jackdaw. Sommigen dragen enge zwarte vogelkostuums. Slechte pers dus voor het kauwtje, dat nergens om gevraagd heeft, maar nu bewust en onbewust geassocieerd wordt met negatieve zaken. Net als vroeger, zou ik bijna zeggen, in bijgelovige tijden. Zwarte vogels, alle kraaiachtigen, gekoppeld aan duistere toestanden. Er werd van alles met ze uitgehaald, in sommige streken waren ze totaal verdwenen. 

Inderdaad, zo kan het ook.

Op de hoeve(n)

Hoe gaat het met Luca? Anderhalve maand inmiddels staat hij op de nieuwe stallocatie en heeft het prima naar de zin. Hij heeft een eigen uitloopbox, veel frisse lucht en genoeg te eten. In het begin nog wat ontregeld door alle verandering, maar nu toch echt gewend. De verzorging hier is prima, Rust Reinheid Regelmaat.

Elke dag vers gesnoeide wilgentakken als extra, een ontdekking waar Luca dol op is.

En dat alles op het groene boerenland. Voor Luca een vertrouwde omgeving, want zijn heimat ligt in het oosten van Nederland. Alleen van schapen moet hij niets hebben, maar laatst toch nog perplex toen de buurkudde vakkundig door de bordercollie bijeen gedreven werd. Ogen op steeltjes.

Twee weken geleden was er een weerzien en hereniging met oude vriend Nero, ook verhuisd naar deze stal. Dat was erg fijn! Maar helaas van korte duur, Nero bleek zieker dan vermoed werd, en werd deze week ingeslapen. Treurig was (en is) dat.

De stalkat, aanwezig en actief. Een jager.

Op deze foto nog niet te zien, maar Luca krijgt nu echt een wintervachtje. Dat komt mooi uit, want het wordt duidelijk kouder en een deken blieft hij niet.

Muze

 En op wie lijkt deze mooie jongen?

bron afb: nieuwsbrief Atelier Josine Vingerling

Weps

Naast de jaarlijkse vogeltelling en bijentelling blijkt er ook nog een wespentelling te zijn. Volgens de stichting die zich daarmee bezig houdt gaat het slecht met de wesp in Nederland. Daar heb ik de afgelopen nazomer bij ons in de tuin niets van gemerkt. Wespen vlogen af en aan, vanuit de drie(!) hier gestationeerde wespennesten. Gelukkig waren ze niet echt agressief, en gingen we elk onze weg in de redelijk grote tuin, maar prettig was het niet natuurlijk. In de eerste instantie hebben we nog geprobeerd er vanaf te komen via een bestrijdingsmiddel uit het tuincentrum. Die afdeling heet "tuinapotheek" (haha!). De voorraad aldaar was danig geslonken, vanwege "de grote overlast" van dit jaar, aldus de verkoper. Eigenlijk streven wij naar nul gif of dierenleed in onze tuin, maar zagen hier geen andere optie. En een officieel bestrijdingsbedrijf komt ook niet met een kruidenbuiltje aanzetten. Hoe dan ook, de operatie was eng en niet zonder risico, en heeft uiteindelijk niets geholpen. Ik ben nog lelijk gestoken ook, voor mij een eerste en vooral leerzame ervaring, die enkele dagen heeft geduurd. Gelukkig bleek ik niet allergisch, want dan ben je echt de klos, naar het schijnt. Die wesp had ook wel een punt natuurlijk, want in feite was ik hier de agressor. Wij hebben het er verder maar bij gelaten. Helaas zijn er wel allerlei tuinwerkzaamheden blijven liggen, want ik heb geen zin om de hele tijd over mijn schouder te speuren naar onraad. Tot nu toe is de herfst (heerlijk) warm, dus de wespen zijn nog steeds niet opgehoepeld of gewoon overleden.

De tuin ligt er verder aardig bij, mooi groen nog. Ze heeft tijdens de hittegolf flink te lijden gehad en diverse planten zijn helaas gesneefd, maar uiteindelijk hebben de meeste zich weer hersteld. De varens bijvoorbeeld zijn gewoon aan een tweede ronde begonnen. En kijk eens hoe mooi de dahlia's er weer bij staan. Daarachter de abrikoos. Dat geeft deze burger weer moed! 

Bricklink Sushi Restaurant

Crowdfunding is populair en wordt tegenwoordig overal voor ingezet, zelfs voor Legosets! Het Bricklink Designer Program is een soort terugkerende wedstrijd die een paar keer per jaar plaatsvindt. Er wordt gestemd door liefhebbers. De winnende sets worden uiteindelijk eenmalig door Lego uitgebracht, maar niet onder eigen naam, slechts kort verkrijgbaar en niet in de winkel. Dit klinkt als een potentieel collector's item, en dat zijn het vaak ook. De sets zijn heel divers en net even anders (en moeilijker) dan 'normale' Legosets. Er zijn allerlei regels, en er moet een minimaal aantal kopers (allemaal lid van Bricklink) zijn, die meedoen aan de crowdfunding van het project. 

Als ik het goed heb, is Bricklink ooit begonnen als een soort 'markplaats' voor Legosteentjes, enorm succesvol gebleken en inmiddels gekocht en ingelijfd door Lego.

Sushi Restaurant is een onweerstaanbaar leuke set, met ontzettend veel figuurtjes en Japanse details. Groter dan ik dacht. Het gebouw kun je splitsen in twee helften. Op de foto's zie je alleen de buitenkant daarvan, maar ook binnenin zijn er allerlei bijzonderheden. Het lijkt wel of de ontwerper niet kon kiezen uit de doos met mogelijkheden en daarom alles maar gebruikt heeft. Het resultaat is heel uitbundig en vrolijk!