Guglielmo Furore: Topolino Love

Leuke single uit 1971 uitgebracht door Lipica Records. Italiaanse crooner Guglielmo Furore bezingt een rit door zonnig Umbrië in zijn glimmende Topolino met zijn geliefde Pini Cavalli, die hier ook de backing vocals doet.

Destijds uitgebracht in een beperkte oplage van 500 stuks, maar het werd geen succes. Naar verluid bleef het kleine Lipica label met de helft zitten. In de loop der jaren verkreeg het nummer echter een ware cultstatus onder liefhebbers en werd de single een heilige vinyl graal voor crate diggers.

Furore en zijn turbulente leven staan opnieuw in de belangstelling door de recente art house film van regisseur Giulia Selvaggio. Misschien tijd voor een reissue?

Luisterjaar 2025

2025 was wat muziek betreft een uitstekend jaar. Er zijn veel mooie albums verschenen, eigenlijk te veel voor een jaarlijstje met ruimte voor slechts 10 uitverkorenen. Ik heb dus streng moeten schrappen. Daarnaast is begin december natuurlijk veel te vroeg om een jaar af te sluiten. Maar zie hier dan toch mijn Top Tien 2025: 

1.  Everything changes everything stays the same - The Loft

2.  EVOS12 - The Aurora Project

3.  All in the game - Moreish Idols

4.  Lowlands - The Lovely Basement

5.  Coastal Soundtrack  - Neil Young

6.  The land we knew the best - Chris Eckman

7.  End of the middle - Richard Dawson

8.  Double infinity - Big Thief

9.  Long Fling - Long Fling

10.Geckos - Geckos, M.Ward, Howe Gelb & McKowski

De Beste EP 2025 wordt geleverd door Iron and Wine samen met Ben Bridwell. Vijf rustige covers met I Want to Know What Love is als gegarandeerde oorwurm.

Making good time - Iron and Wine & Ben Bridwell

Beste Reissue 2025

The Crown Sessions - Buddy Collette & Teddy Edwards

Voor mij de beste en meest gedraaide jazz plaat van dit jaar. De nummers zijn van rond 1959, maar nu voor het eerst samengebracht op één album. Eerder zijn ze versnipperd en zonder de juiste credits op diverse andere Crown elpees terechtgekomen.

Jazz Top Vijf 2025

1.  New Dawn - Marshall Allen

2.  Cleo - Lea Maria Fries

3.  Bees in the bonnet - Hedvig Mollestad

4.  Focus - Soft Ffog

5.  The Elton Dean Sessions - Supersister (nov '24)

Wat betreft de nieuwe jazz albums van dit jaar staat Marshall Allen bovenaan. Speelde ooit in de band van Sun Ra en dat is goed te horen. Het is gelijk het enige (min of meer) 'traditionele' werk op dit lijstje. Met jazz kun je vele kanten op! De Zwitserse zangeres Lea Maria Fries mixt moderne jazz met verschillende stijlen, terwijl gitarist Hedvig Mollestad behoorlijk naar metal neigt. Soft Ffog is regelrechte prog en dat geldt misschien ook wel voor Supersister, maar dan in Canterbury stijl. Het live materiaal van deze cd komt uit 1974, featuring saxofonist Elton Dean is vooral bekend van Soft Machine. 

Beste (her)ontdekking 2025

Get the Knack - The Knack (1979)

Ook dit jaar heb ik via Apple Music weer veel prachtige oudere albums kunnen ontdekken of herontdekken. Get the Knack is daar een van. Door mij versmaad destijds in 1979, terwijl ik de hit My Sharona juist zo goed vond.

In 2025 heb ik gemiddeld per dag ongeveer 7 uur muziek beluisterd, vrijwel allemaal via streaming. Ik weet niet of dit veel is, het lijkt mij wel bovengemiddeld. Ontzettend fijn dat dit zo makkelijk kan tegenwoordig, en wat een aanbod!

Earth & Fire 1970

Earth & Fire in de Pep van 27 juni 1970. Een leuk artikel uit de prille begintijd van deze geweldige Nederlandse band. Dankzij hun overvloedig gebruik van de mellotron werd ooit mijn belangstelling voor progmuziek gewekt.

Maar zover is het hier nog niet. De jonge bandleden zijn nog overdonderd door het plotselinge succes van de single Seasons (100.000 verkocht, zegt Pep), hun eerste hit. Het nummer werd speciaal voor Earth & Fire geschreven door hun ‘ontdekker’ George Kooymans van Golden Earring (de week daarvoor nog in Pep). Hij regelde ook de plaatopname. Pep vermeldt dat ‘de tot voor kort onbekende amateurgroep uit [omgeving] Den Haag’ er nu serieus over denkt om beroeps te worden. Ze wachten nog even af of de tweede single Ruby is the one ook een succes wordt en hoe de eerste, nog te verschijnen, elpee het gaat doen. Maar Jerney Kaagman is alvast maar opgehouden met haar werk in een boekwinkel. Ze wil ook korte verhalen en gedichten gaan schrijven, als daar nog tijd voor is. De tweelingbroers Gerard en Chris Koerts studeren allebei nog, de een theologie en de ander rechten.

Ruby is the one werd inderdaad een grote hit en er zouden er nog vele volgen. Drummer Cees Kalis ging na deze twee successen toch liever in het onderwijs werken. De broers Koerts zijn nu allebei overleden en Jerney Kaagman is inmiddels 78 jaar.

Golden Earring in 1970

In stripweekblad Pep van 20 juni 1970 lees ik een artikel over Golden Earring, nu weer actueel in verband met het overlijden van George Kooymans vorige maand. Het is nog net voor hun echt grote successen, maar de jonge band heeft toch al een lange en succesvolle tournee door de USA achter de rug. Het stuk is wat gedateerd met verouderde uitdrukkingen als ‘tieners en twens’, maar leuk om te lezen na 55 jaar, met de kennis van nu en de mogelijkheid om iets tot in detail op te zoeken.

Wie is die drummer Sieb Warner bijvoorbeeld, die ken ik niet. In het artikel wordt Sieb nog geprezen om zijn “geïnspireerde drumstijl, waar in hij fanatiek naar nieuwe ritmes en variaties zoekt, en de solide basis vormt waarop de Earring hun improvisaties bouwen”, maar op Wikipedia lees ik dat hij eind mei 1970 (dus nog voor de verschijningsdatum van deze Pep) is vervangen door Cesar Zuiderwijk. Siebolt Warntjes (1946) heeft maar een jaar bij Golden Earring gespeeld, is daarna bij een strokartonfabriek gaan werken, en later bij de IBG in Groningen als toekenningsambtenaar studiefinanciering. Toch wat minder rock ’n roll allemaal.

Of deze dan. Het artikel noemt een optreden in Minneapolis, waarbij het enthousiaste publiek in alle opwinding 500 stoelen uit de vloer rukte, “toestanden die doen denken aan het Beatletijdperk”. Dit lijkt mij Haagse bluf. Op de prachtige website van Casper Roos zoek ik in zijn digitaal archief naar de gegevens van dit optreden. Dat moet het concert van 18 januari 1970 geweest zijn, in de Labor Temple, samen met Pacific Gas & Electric en comedian Bobby Kosser. Volgens een review in de Minneapolis Star newspaper van de volgende dag, was het concert van Golden Earring ingekort vanwege problemen met de apparatuur en stroomstoringen. Ja, dan vliegen de stoelen waarschijnlijk wel door de lucht.

The Wandering Hearts: Déjà vu

Deze week werd ik aangenaam verrast door het album Déjà vu (We have all been here before) van de Engels band The Wandering Hearts.

Verrast, omdat ik er eerlijk gezegd niet veel van verwachtte. Ik houd niet van dit soort projecten, maar was toch nieuwsgierig wat deze (mij onbekende) groep van het iconische album van Crosby, Stills, Nash & Young uit 1970 gebakken had. Ik had mijn vooroordelen al klaar, het zou misschien hooguit een guilty pleasure kunnen worden. Maar daar doe ik dus niet aan, je vindt iets echt leuk of niet, en dit album bleek een real pleasure te zijn.

Moedig ook, om zo’n overbekend album in zijn geheel te coveren, kritiek en hoon (en vooroordelen dus) liggen vaak op de loer. Maar het is mooi gedaan, en ik kreeg zowaar weer zin in het door mij toch sufgedraaide origineel. Wat zitten die harmonieën en melodieën toch goed in elkaar. Met die vrouwenstemmen erbij, luister je er weer met frisse oren naar. Het album van The Wandering Hearts wordt een herinterpretatie genoemd, maar ik vind juist dat ze dicht bij het origineel zijn gebleven. Interessant is Almost cut my hair, nu eens gezongen door een vrouw. De nummers Our House en Teach Your Children vind ik wat zoet. Maar dat is eigenlijk mijn enige aanmerking. Aanrader.

Rhiannon Giddens

De Amerikaanse muzikant Rhiannon Giddens is tegenwoordig een grote naam in (onder andere) de folkmuziek, maar in 2008 zagen wij haar in een klein zaaltje in Leiden. Nummer "33" staat er op mijn kaartje. Giddens was daar met haar toenmalige band The Carolina Chocolate Drops. De zaal was goed gevuld, maar we zaten er met onze neus bovenop. Erg goed, en voor een tientje, zie ik nu. Niet te geloven.

bron afb. PR

Soft Ffog: Focus

De beste prog (en jazz) komt op dit moment uit Scandinavië. En het aanbod is enorm. Deze week ging mijn proghart sneller kloppen bij het album Focus van de Noorse band Soft Ffog. Er staan maar vier nummers op en de totale tijd bedraagt slechts 37 minuten, maar wat een kwaliteit! Let vooral ook op die snelle lead gitarist. Titels als Camel, Focus en Oh Jimi verraden de inspiratiebronnen van dit kwartet, en inderdaad, als je van dit soort muziek houdt kom je hier niets tekort. Wat oudere stijl progrock, begin jaren 70, met een klein vleugje jazz hier en daar.

Then Play On

Then Play On is een klassieker van de 'oude' Fleetwood Mac (met Peter Green) uit 1969. Eerlijk gezegd loop ik niet echt warm voor dit album, maar de hoes vind ik geweldig!

Het is een deel van een schilderij van de Engelse kunstenaar Maxwell Armfield (1881-1972), gemaakt rond 1917. Deze muurschildering was eigenlijk bedoeld voor de eetkamer van een Londens herenhuis.

Live at 78

Er zit nog steeds leven in Hans Vandenburg en zijn band Gruppo Sportivo. Deze maand verscheen een nieuwe EP Back to Nature, Vol. 2.

Hans (78) is duidelijk minder goed bij stem inmiddels, en laat veel over aan de zangeressen en band, maar de nummers brengen toch weer de sfeer en humor van destijds in herinnering. En ‘destijds’ dat is dan voor mij vooral het album Back to 78, dat ik toen heel vaak tijdens het huiswerk gedraaid heb. Een album met een eenvoudige hoes, waarin het grappige middenlabel goed benadrukt wordt. Een vondst.

Marillion, Ahoy 1986

Mijn eerste (serieuze) progconcert.

Marillion was een van de bands die progmuziek weer op de kaart zetten, in de (voor dit genre) moeilijke jaren tachtig. Kayleigh was een grote hit, net als het album Misplaced Childhood. Na de pauze werd het helemaal gespeeld. Geweldig was dat. Er waren fans met beschilderde gezichten en ik was erg blij met mijn staanplaats. Goed zicht, goed geluid.

Marillion had heel groot kunnen worden, denk ik, maar in 1988 gingen zanger Fish en de rest van de band elk hun eigen weg. Ontzettend jammer, ik heb van beide ‘partijen’ nooit meer iets beluisterd. De 4 gezamenlijke albums draai ik nog wel eens. Blijft goed.

The Aurora Project: EVOS12

Er is al veel goeie muziek verschenen dit jaar. Het beste album (tot nu toe) vind ik EVOS12 van de Katwijkse progrockband The Aurora Project. Grote klasse! Zo hoort prog te klinken, vleugje Marillion, vleugje Pink Floyd, en toch een eigen stijl. Mellotron-achtige koortjes op het juiste moment, gierende gitaarsolo’s, dramatische zang en de verplichte epic. Lekker hoor. Deze band verdient veel meer aandacht.

Dit weekend had ik het allemaal live kunnen horen in een plaatselijk jeugdcentrum. Toch maar niet, ik ben best een ouwe l*l geworden. (Hoewel bassist Rob mij verzekerde dat een groot deel van hun volgers juist van mijn leeftijd is.) Maar 4 prog/metalbands achter elkaar lijkt mij niet te harden. Mijn gehoor is toch al niet meer wat het was.

Bonnie 'Prince' Billy

Deze week heb ik The Purple Bird, het nieuwe album van Bonnie 'Prince' Billy, veel gedraaid. In 2009 zagen wij hem met een band in Paradiso. In het voorprogramma stond de Noorse zangeres Susanna, en ergens aan het eind van het concert zongen ze een melig duet, een country nummer. De zaal reageerde uitgelaten, gejoel en gestamp op het balkon, en ineens waande ik me in een broeierig zaaltje in Kentucky of zo. Prachtig, dit maakte de avond voor ons onvergetelijk!

De foto's zijn niet zo best helaas. Toch maar geplaatst.

Robert en Toyah

Robert Fripp kende ik natuurlijk al. Ik ben een liefhebber van prog, en Fripp is medeoprichter van King Crimson en als topgitarist bekend door zijn samenwerking met bijvoorbeeld Brian Eno, David Bowie, David Sylvian en nog heel veel anderen. Hij is inmiddels 76. 

Actrice en muzikant Toyah (Willcox) is hier minder bekend. Zij heeft in de UK in de jaren tachtig een aantal new wave hits gehad. Volgens mij is ze in Nederland nooit doorgebroken. Ik heb haar begin jaren tachtig één keer in een Engels popprogramma gezien en verder ‘kende’ ik haar vooral uit de dagboeken van Adrian Mole (de bekendste puber van de jaren 80), die Toyah's lp’s en cassettes draait. Zij is nu 64. 

Wat ik niet wist: Robert Fripp en Toyah zijn een stel! Getrouwd sinds 1986, een record in de rockwereld, en dat voor zo’n onwaarschijnlijk koppel! Maar er was onmiddellijk een klik en ze zijn na een week verloofd en een paar maanden later getrouwd. Zo zie je maar weer. 

afb: still

Sinds kort kijk ik elke week met veel plezier naar hun Sunday Lunch video series op YouTube. Toyah zingt dan een of ander ruig classic rock nummer en Robert begeleidt haar op gitaar. Dit alles vanuit de keuken van hun huis in Pershore, Worcestershire. Ontzettend leuk! Toyah, die er nog goed uitziet, lijkt zo’n meisje dat voor de spiegel oefent en (de meestal toch wat nerdy) Robert doet kennelijk alles wat zij van hem vraagt. Laat zich desnoods opmaken of in een tutu hijsen. Niets is te dol. 

Ook eens zien? HIER

afb: still

Held By Trees: Solace

Deze week verscheen Solace, het debuutalbum van de Engelse gelegenheidsformatie Held By Trees. Een duidelijk eerbetoon aan Talk Talk, speciaal hun laatste twee albums, Spirit of Eden (1988) en Laughing Stock (1991), en het soloalbum van zanger Mark Hollis. Held By Trees betreedt hiermee heilige grond, want dit zijn (tegenwoordig) bejubelde albums, waarop de heren van Talk Talk muzikaal vernieuwend bezig zijn met iets wat later postrock zou gaan heten. Een creatief proces waarbij flink wat muzikanten uitgenodigd werden, om op hun arrangementen te improviseren. 

Iets dergelijks doet David Joseph nu ook met zijn Solace project. Er is een kern van studiomuzikanten, waarvan sommigen ook deelnamen aan de sessies van Talk Talk (met dezelfde geluidsmensen in de studio). Daarnaast zijn er allerlei topmuzikanten uitgenodigd om te improviseren op hun patronen en akkoorden. Het resultaat is een schitterend instrumentaal album, wat echt heel erg lijkt op het werk van Talk Talk. En dan vooral de eerste vijf nummers: vogels en natuurgeluiden, jazzy boventonen, minimale piano, cello en fluit. Melancholische, maar toch ook hoopvolle muziek. Helaas wordt dit concept weer losgelaten, en gaat het met de laatste drie nummers een andere kant op, richting Pink Floyd en Dire Straits (gitaarpartijen van David Knopfler). De muziek verschuift hier van postrock naar prog, waardoor Solace uiteindelijk een wat onevenwichtig album is geworden. 

Toch vind ik het een absolute aanrader, je kunt er als Talk Talk liefhebber niet omheen. (Bijna) het hele album ademt Talk Talk en liefde voor de ‘natural world’. James Marsh, de man van de Talk Talk hoezen, verzorgde het artwork. Er wordt een boom geplant voor elk verkocht album.

Sleen en Toots

Ik luister graag naar de Belgische podcastreeks Jazziness, waarin jazz historicus Frederik Goossens op aangename en deskundige wijze aan newbies en liefhebbers de geschiedenis van de jazz uit de doeken doet. Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is. Tot mijn vreugde is er laatst een tweede seizoen van Jazziness opgestart, en die staat volledig in het teken van 100 jaar Toots Thielemans (1922-2016). Deze fameuze Belgische jazzmuzikant zou deze maand honderd jaar geworden zijn. 

Een identiek jubileum dit jaar voor de gevierde Vlaamse stripauteur Marc Sleen (1922-2016), geboren en overleden in dezelfde jaren als Toots Thielemans. Marc Sleen is vooral bekend door zijn serie De avonturen van Nero & Co, die nu precies 75 jaar bestaat. Eigenlijk een dubbeljubileum dus. Ik las deze strips vooral in de vroege jaren 70. Een klasgenoot had een grote stapel. Bijna elk Nero verhaal wordt besloten met een wafelenbak. Dit Vlaamse woord kende ik toen nog niet, maar de plaatjes spreken voor zich: een feestje waarbij wafels worden gebakken. Dat leek (en lijkt) me geweldig. En zelf op het graf van Sleen in Gent staat een tafeltje met wafels. 

De Belgische post kwam vanwege het dubbeljubileum Sleen/Nero met nieuwe postzegels. Erg leuk! 

Tijdens de stripdagen in 1980 (of 81) in Breda heeft Marc Sleen dit album voor me gesigneerd. Aan de tafel zat een breed glimlachende man, precies zoals op de foto’s op de achterflap van de albums. Heel innemend.

Coda Soundtrack

Het zal niemand ontgaan zijn, de film Coda kreeg deze week 3 Oscars, o.a. voor ‘beste film’. Zelf vind ik Coda een echt leuke film, een feelgoodmovie. Geen zwaar drama, maar wel ‘inhoud’, waarbij ook genoeg te lachen valt. Meisje van 17 is steunpilaar van haar drie dove gezinsleden, maar wil eigenlijk graag een zangcarrière. Het verhaal zal inmiddels bekend zijn, en anders vind je het HIER. Muziek speelt in Coda een belangrijke rol, daarom wil ik het even over de soundtrack hebben. Die beluister ik lang niet bij elke film, maar in dit geval is het zeker de moeite waard. Het is dan wel het gebruikelijke en onvermijdelijke allegaartje van wat originele oudere nummers (The Clash, Etta James, Marvin Gaye) en de soms mierzoete film score van componist Marius de Vries, maar je kunt toch vooral ook genieten van de covers (Bowie, Joni Mitchell) gezongen door de cast. Dat hippe schoolkoortje bijvoorbeeld, en/of actrice Emilia Jones, zij laten je de film herbeleven. Jones zou nooit eerder zangles hebben gehad, maar dat is bijna niet te geloven. Zij kan echt goed zingen.

Amanda Anne Platt & The Honeycutters: The Devil and the Deep Blue Sea

Amanda Anne Platt & The Honeycutters is een americana band uit North Carolina (USA). Vorig jaar brachten ze (vanaf april) elke maand twee nummers uit, allemaal prachtsingles in een mooi hoesje. Daarmee had de band ruimschoots een ereplaats in mijn jaarlijst verdiend, maar er was dus geen album. Dat is inmiddels goedgemaakt, met een dubbelalbum zelfs, waarop alle nummers van de singles en nog twee meer. 

The Devil and the Deep Blue Sea is een conceptalbum met twee keer tien nummers, op twee cd’s die elkaars tegenhanger vormen. Ze verbeelden de twee polen van het creatieve proces, de onstuimige productieve kant tegenover de introspectieve en dromerige kant. Samen vormen deze twee cd’s een eenheid, als een munt met twee kanten. Knap gedaan, mooie balans, en dat geldt ook voor de singles van dit project. 

Amanda Anne Platt, frontvrouw van de band, liep al jaren rond met het idee voor een album als dit. Ze schreef weer alle nummers, kleine verhalen bijna. Mooie spitse teksten vol inzicht, soms grappig, vaak nostalgisch. Vergeving en onschuld, of moeilijke keuzes die gemaakt zijn (vandaar ook de titel van het album). Meestal ben ik niet zo van de country, maar dit is zeer de moeite waard. Mijn favoriete nummers zijn Another Winter Gone en Even Good Men Get the Blues.

Julia Bardo: Bauhaus, L’Appartamento (2021)

Als je (net als ik) de muziek, en vooral de stem van Natalie Merchant mooi vindt, dan zul je zeker ook genieten van dit album van Julia Bardo. Haar debuut klinkt vaak als de zangeres van de prille 10.000 Manics in de jaren tachtig. Zoals haar naam (eigenlijk Giulia Bonometti) al doet vermoeden komt Julia Bardo uit Italië, maar tegenwoordig woont ze in Engeland. Julia’s veelal gevoelige teksten zijn ook in het Engels en alle nummers heeft ze zelf geschreven. Naar het schijnt heeft Julia Bardo pas gitaar leren spelen toen ze 23 was, maar dat  later weer goedgemaakt met een muziekstudie in Manchester. In die tijd was ze ook nog zangeres bij de band Working Men’s Club. Prima praktijkmateriaal dus, vindt ze zelf. Op het album speelt ze behalve gitaar ook op toetsen, en verder zijn er uitstekende gastmuzikanten (vooral gitaar) ingehuurd. De stijl van haar songs zweeft hier ergens tussen indierock en folkpop in. Het hele album duurt een kleine 40 minuten, precies goed. De nummers 3 en 8, Into Your Eyes en It’s Okay (To Not Be Okay) vind ik zelf het mooist. Niet toevallig doen die me het meest aan Natalie Merchant denken.

Paradise By The Dashboard Light

I remember every little thing
As if it happened only yesterday

Singeltjes heb ik niet veel gekocht, maar deze dus wel. Dat moet dan in 1978 geweest zijn. Ik heb hem weer eens opgediept omdat zanger Meat Loaf (Marvin Lee Aday) deze week overleden is. Op het hoesje zit hij rechts en links zit Jim Steinman, de componist van al dit fraais.

Op de achterkant, in zwart/wit, reclame voor de elpee en, o ja, de musicassette. Bestaan die nog (of weer)? De elpeehoes is nogal over the top, net als de rest - de videoclip, de hit zelf en het postuur van Meat Loaf.

Het plaatje duurt 5.25 minuut, best lang voor een single, maar toch veel korter dan de versie op de elpee (8.28 minuut). Dat komt vooral omdat het baseball commentaar is weggelaten. Zangeres Ellen Foley, die toch op onnavolgbare wijze haar partij de microfoon in slingert, wordt op het label slechts in heel kleine lettertjes vermeld als “feature female vocal". In het beroemde filmpje wordt ze geplaybackt door Karla DeVito. 

 It was long ago and it was far away
And it was so much better than it is today

Luisterjaar 2021

Mijn top tien albumlijstje voor 2021: 

1.     It’s None of Your Business – Caravan

2.     The Georgia E.P. – Death Cab For Cutie

3.     Changing Faces – The Deep Dark Woods

4.     Space 1.8 – Nala Sinephro

5.     Salute to the Sun (Live at Hallé St.Peter’s Mch.) – Matthew Halsall

6.     Polite Society – Polite Society

7.     Flying Dream 1 – Elbow

8.     My Morning Jacket – My Morning Jacket

9.     People In Cars – Curse of Lono

10. Queens of the Summer Hotel – Aimee Mann

Geen absolute meesterwerken dit jaar, wel veel goede tot zeer goede albums. Daaronder het een en ander aan lockdown huisvlijt, muziek van thuiszitters voor thuiszitters.

Eigenlijk hebben ook Amanda Anne Platt & The Honeycutters ruimschoots een plaats verdiend op deze lijst, maar die hebben geen album uitgebracht. Wel vanaf april elke maand een prachtsingle met een sfeervol hoesje en twee nummers. Ik heb ze allemaal in een lange playlist gezet en veel gedraaid. Normaal ben ik niet zo van de country, maar dit was de moeite waard.

In 2021 heb ik gemiddeld 6 uur per dag muziek gestreamd via Apple. Daar zat weer veel jazz bij, maar de hardbop heeft plaatsgemaakt voor meer hedendaagse jazz, en dan vooral uit Scandinavië. Mijn grootste ontdekking dit jaar is het Zweedse Esbjörn Svensson Trio, tevens mijn ‘meest gedraaide artiest’. Helaas bestaat deze band niet meer, na een tragisch duikongeval van Svensson in 2008.

Het meest gedraaide album is Baueresque van de Nederlandse band Bauer, uit 2004 alweer, maar voor mij helemaal nieuw. Word er nog steeds vrolijk van. Climbing Trees, ook van dit album, is mijn meest gedraaide nummer.

Someday My Prince Will Come van het Miles Davis Sextet staat dan op een goede tweede plaats. Een prachtalbum, met op de cover een gezellige foto van de toenmalige mevrouw Davis, Frances.