Het goede leven

Luca vandaag 😎

Vlaflip

Gezien ergens onderweg, één boom met twee verschillende kleuren bloesem. Wist niet dat dat kon.

En nog een veulentje

Een mooi veulentje erbij, zaterdagnacht geboren.

Unicorn time

Gisteren in de voorjaarszon.

Nieuw veulentje

Vannacht geboren!

Voorjaar

Het is voorjaar! Gisteren is het broedseizoen begonnen, en Luca is alweer in de rui.

Nakomertje

Nakomertje blijft wat achter bij de rest.

Warmtelamp, flesvoeding en extra aandacht van moeders.

Tevreden buurvrouw

Ook de laatste buurvrouw van Apollo is nu bevallen (of hoe heet zoiets bij een schaap?) van een mooie tweeling. Totale score: 6 lammetjes van drie schapen, waarvan één drieling.

(Hope of) Deliverance

Het was dus niet zo urgent als het leek, vorige week. Maar gisteren was het toch zo ver: één van Apollo's buurvrouwen had een lammetje!

No pictures please!

Later kwamen er onder het stro nog twee tevoorschijn, een stevige drieling!

Het valt niet mee allemaal. Foto van vandaag. Deze buurvrouw 'moet nog'. 

Pol en pollen

Apollo heeft op z'n ouwe dag (deze maand 20) een allergie voor stof en pollen ontwikkeld. Hij kan zo nu en dan flink hoesten. De stal is een zeer stoffige omgeving, dus frisse buitenlucht (zonder saharazand en pollen) is natuurlijk het allerbeste. En dan liefst met een stofnetje om de neus. Dat levert dan wel weer commentaar op: of een paard nu óók al een mondkapje op moet?

Schijnaugurk

Vorig jaar heb ik niet veel over de tuin geblogd. Dat is jammer, want we hebben er elke dag ontzettend veel plezier van. Het is dan ook een belangrijk onderdeel van mijn overzichtelijke leven.

Onder de hibiscus.

Helleborus, sterke plant, verwacht er veel van.

Ook helleborus.

Op dit moment is het duidelijk voorjaar in de tuin. In het nestkastje zit een stel mezen, er zijn merels die een nest bouwen, zelfs de houtduiven doen frivool. De buurman van iets verderop heeft bijen, die brengen ons dagelijks een bezoek. En elke dag komt er wel iets uit de grond opzetten. Veel oude bekenden. Maar soms moet je iets aanvullen of vervangen via het tuincentrum.

Voor links en rechts naast de erker een veelbelovende rhododendron vol knoppen. Die gaat de hebe vervangen. De plek was toch te koud voor deze vorstgevoelige plant. De hebe wordt tijdelijk in een pot gezet.

Twee viburnum tinus ('sneeuwbal') gaan het gat opvullen dat de japanse esdoorn in de voortuin achterlaat. Die is helaas gesneefd door een schimmelinfectie. Ging het net leuk doen na 4 jaar. Jammer.

Nog wat extra lavendelplantjes.

En als nieuwe klimplant een akebia quinata, ook bekend als 'schijnaugurk'. Mooie bijnaam voor een politicus of een makelaar. Of zo'n bobo van de ING.

Een fraaie buitenpot erbij.

Al met al weer een megabon!

Op alledag

 Apollo's buurvrouwen staan op knappen.

Paustovski en Kiev

Paustovski (links) als gymnasiast in Kiev

Bij Kiev denk ik tegenwoordig onmiddellijk aan belegering, verzet en Russische terreur. Maar ‘vroeger’ (tot zo’n week of twee geleden) ging mijn eerste gedachte uit naar Konstantin Paustovski, een van mijn meest favoriete schrijvers. Wat zou hij van de huidige situatie gevonden hebben? Paustovski (1892-1968) is dan wel in Rusland geboren, maar hij heeft vele jaren (vooral die van zijn jeugd) in Kiev gewoond. Daar heeft hij mooi en met liefde over geschreven, bijvoorbeeld in De romantici en zijn autobiografie Verre jaren. Het is weer bijna lente. Paustovski beschrijft er een in Kiev: 

"De lente in Kiev begon met het buiten de oevers treden van de Dnjepr. Zodra je even buiten de stad de Vladimirberg op ging, strekte zich een blauwige waterzee voor je ogen uit. Maar behalve door de Dnjepr werd de stad ook overstroomd met stralend zonnelicht, frisheid en een warme, geurige wind. Op de Bibikovskiboulevard kregen de piramidepeppels kleverige blaadjes. In de straten eromheen hing een geur van wierook. Uit de takken van de kastanjes piepten de eerste doorzichtige, verfrommelde blaadjes, bedekt met rossig dons. Pas als in de kastanjebomen gele en roze kaarsen begonnen te bloeien, was het volop lente. Uit de eeuwenoude tuinen drongen frisse koelte, de vochtige adem van jong gras en de ritseling van pas ontvouwen blaadjes in vlagen de straten binnen. Het was in de lente zo heerlijk in de stad dat ik niet begreep waarom mamma op zondag nou absoluut met ons naar het platteland moest." * 

Prachtig! Of mogen we dit nu ineens ook niet meer lezen? Is Russische literatuur ‘fout’? Museum Hermitage Amsterdam werd ineens gesloten, en wat dacht je hiervan: 

Men heeft hier duidelijk de neiging om te ver door te schieten. Persoonlijk denk ik dat je kunst en cultuur, waarvandaan ook, juist moet koesteren als je nog enig vertrouwen in beschaving en mensheid wilt behouden. Dat is de schoonheid en de troost. 

Woorden van dergelijke strekking vind je ook in de ‘open brief’ van de Russische schrijver Michail Sjisjkin, onder andere gepubliceerd in NRC. Sjisjkin woont al jaren in ballingschap in Zwitserland. Hij benadrukt: Poetin is Rusland niet. Dictators verdwijnen, terwijl de cultuur verder leeft. Toch ziet ook hij de toekomst van Rusland somber in. Lees het HIER. 

*Konstantin Paustovski

  Verhaal van een leven I

  Van Oorschot, 2017

Valse start

Gisteren, nota bene op de eerste officiële dag van het broedseizoen, een mereleitje in de voortuin. Kapot helaas. Welk klein drama heeft zich hier afgespeeld? Life in a garden isn’t always pretty.

Maar meestal wel, gelukkig. Wij zien al twee weken merels, vinkjes, mezen en heggemussen druk in de weer. Erg leuk! Het roodborstje dat hier de hele winter heeft rondgehangen, is helaas weer vertrokken naar Scandinavië (?) Hij/zij wordt zeer gemist. Zo’n mooi tuinornamentje kun je nergens kopen, dat is een kadootje.

Twee huizen verderop zijn de mantelmeeuwen weer gearriveerd. Gisteren zaten ze ineens op hun oude nestplek, of het nooit anders geweest was. Duidelijk moe van een lange (?) reis. Misschien wel met de storm mee. Ze weten niet dat hun plekje bijna was ingepikt door een stel enthousiaste zilvermeeuwen. Maar die werden verjaagd door de bewoners van het buurnest, toch ook zilvermeeuwen. Kennelijk hebben die het liefst de buren die ze al jaren ‘kennen’, al zijn dat dan mantelmeeuwen.

De mannetjes voerden strijd, niet bloedig of fel, meer een geruisloze krachtmeting. Een soort armpje drukken, met snavels om elkaar gedraaid en veel geflapper. Indrukwekkend, want het zijn best grote vogels. De vrouwtjes keken wat beteuterd toe, en uiteindelijk droop het vreemde stel af. Toch wel sneu. 

Sinds kort hebben we een erg goede kijker, die zijn intussen nergens meer te krijgen. De krona zeker? Vogels en sterren kijken is prettig thuisvertier. Deze kwam via internet van ver.

Zaterdag

Lammetjes op stal! Deze twee zijn nét geboren.

Craquelvers

Gezellige retro avond. Leuker dan een bordspel. Paaseieren verven met mijn eigen artist in residence. Heel ontspannend. Raad maar welke twee van haar zijn.

Met minicursus materiaalkennis en kleuren mengen. En tot besluit een lentebockje. Geweldig.

Idee voor (viro volente) volgend jaar: eieren 3d printen. Fantasievormen mogelijk en zelfs langer houdbaar dan een foto. Bovendien geheel kipvriendelijk.

Startpunt

Goede start vanmorgen. Toen ik opstond was het nog donker, maar in de tuin werd er al heel mooi gefloten door een vogel. Misschien om te vieren dat vannacht (05.19 uur) de zonnewende heeft plaatsgevonden. De kortste dag, de winter begint.

Dat betekent dus dat vanaf nu de dagen weer langer worden. Meer licht en op weg naar de lente! Op de kalender lees ik dat vandaag ook een Joods lichtfeest gevierd wordt, en een Chinees winter/lentefeest.

De juiste dag voor iets nieuws, veranderingen en goede voornemens. Beter dan 1 januari.

Apollo ziet de lente ook al weer aankomen.

Gluurbuur

Drie dagen geleden.

De zwoegende meeuw van twee jaar geleden heeft het dit jaar goed voor elkaar. Maar liefst drie kuikens tel ik op de rand van het dakplateau, hier iets verderop. Geen hitte van betekenis gehad in deze broedperiode, en al helemaal geen mannen met slaolie. 

Dit stel mantelmeeuwen neemt, waarschijnlijk net terug uit Frankrijk (?), elk jaar exact op de eerste officiële dag van het voorjaar de oude nestelplaats weer in gebruik. Vorige jaar hadden ze maar één kuiken. 

Je ziet de dieren per dag groeien, dat gaat echt heel snel. Als geluid, omvang en opdringerigheid toenemen, zie je omgekeerd evenredig de animo van de ouders afnemen. Soms zijn het net mensen.

Vandaag.

Klotsende oksels

Bron foto's: still

Klotsende oksels! Vanmorgen was live op de webcam te zien hoe een kerkuil 'ons' kauwenjong te grazen neemt.

Wij volgen online al een paar weken live een kauwennest in Dongen. Een paar keer per dag bekijk ik de camerabeelden van de Vogelbescherming. Heerlijk prikkelarm. Tot vanochtend dus. Vader en moeder zijn even weg, het nest wordt gekraakt door een kerkuil en na een paar uur wordt het kleine kauwtje gedood.

Wat naar om te zien! En wat zonde, dat diertje hebben wij elke dag zien groeien, het was bijna 'af'.

Vanmorgen. Kerkuil heeft het nest gekraakt.

Tegelijkertijd buiten. Moeder Kauw heeft het helemaal gehad.

Gisteravond toen alles nog okay was.

Kerkuil kraakt kauwennest: HIER.

Kerkuil grijpt kauwenjong: HIER.

Klimrek

Het is op dit moment erg fijn om in de tuin rond te hangen. Voorjaar, en alles staat hier op springen. Het is steeds meer ‘onze’ tuin geworden, we hebben niets verwijderd of ingrijpend veranderd, maar wel van alles toegevoegd. Voornamelijk veel kleur en vrolijkheid.

Soms is het leuk iets nieuws uit te proberen. Deze mand met een zelfgevlochten trellis van oude wilgentakken bijvoorbeeld. De wilgentakken hebben een tijd in een hoge vaas in de huiskamer gestaan, tot de katjes ineens collectief besloten dat het wel weer mooi geweest was.

De mand is gevuld met zelfgekweekte lathyrus (siererwt) en klimop, die zich hopelijk omhoog gaan werken. En verder met vergeet-me-nietjes, altijd leuk.