Posts tonen met het label België. Alle posts tonen
Posts tonen met het label België. Alle posts tonen

dinsdag 24 maart 2026

Hermann overleden


Eergisteren overleed de Belgische striptekenaar en scenarist Hermann (Huppen). Bernard Prince, Comanche en Jeremiah, zijn drie prachtseries die hij heeft getekend. Ik maakte voor het eerst kennis met zijn werk in Pep, Bernard Prince heette daar "Rob Palland", naar het schijnt in verband met prins Bernhard (haha). Het werk van Hermann is vaak nogal 'rauw', maar het heeft mijn tere kinderzieltje niet beschadigd. Denk ik. 
Deze tekening van Jeremiah heeft Hermann in 1983 voor me gemaakt. Erg blij mee. Hermann is 87 geworden.

donderdag 15 januari 2026

Poucette


Fijn winters schilderijtje van Poucette, uit waarschijnlijk de jaren 50 van de vorige eeuw. Er ligt allang geen sneeuw meer hier in K., maar op deze afbeelding is er volop. Heerlijk droomachtig. Centraal staat een sierlijk paardje. Het doet mij altijd aan Scandinavië denken, Zweden, terwijl de huizen daar toch heel anders zijn. 

De Belgische kunstenaar Poucette Fauconier (1924-2004) is in Nederland helaas wat minder bekend is. Zij heeft jaren in Parijs gewoond. Een korte biografie HIER.

dinsdag 9 september 2025

Wim Swerts anders


In de blogpost van gisteren kwam Wim Swerts ter sprake, tegenwoordig vooral bekend van o.a. Samson en Gert, maar in 1988 nog onbekend talent. Dat jaar publiceerde hij in Striptuur en was zodoende in Den Haag beland op de strip-3-daagse. Swerts was toen nog student vrije grafiek en had ook dit soort werk bij zich. Inderdaad, geen Samson of Plop hier. Ik weet niet welk druktechniek is toegepast bij dit ‘zelfportret en creatie’.

maandag 8 september 2025

Striptuur


Vanaf 1988 was er Striptuur, volgens de cover een
 'tweemaandelijks stripmagazine', maar dat is eigenlijk nooit waargemaakt. Als ik mij niet vergis zijn er in totaal 10 nummers verschenen, de laatste in 1991. Jammer, het was een mooi verzorgd blad, met passie uitgegeven door echte liefhebbers, bedoeld om ‘werk van nog onbekend tekentalent’ onder de aandacht te brengen. Het lijkt me moeilijk om daar een uitgebreide (lees: kostendekkende) lezersschare voor te vinden, zelfs in de stripsvriendelijke jaren 80.


De redactie bestond uit John Erkelens, Peter van Uunen en Richard van Mill. Ik vraag mij vooral af waar Richard (hier links op de foto bij een interview met Joop Mommers) gebleven is. Hij lijkt van de aardbodem verdwenen. Tekenaar Joop Mommers is in juli jl. overleden. Als je de strips in het eerste nummer bekijkt, is het niet moeilijk om naar de inspiratiebronnen van het jonge talent te gissen (Wordt Vervolgd, Manara, De Smet, en dit vroege werk van Dick Heins heeft wel iets van Franka).


In 1988 kreeg ik een uitnodiging en een kaartje voor de strip-3-daagse in Den Haag, voor Striptuur een thuiswedstrijd. Het net verschenen nummer 3 is iets dikker. De een-na-laatste bladzijde van mijn exemplaar wordt door de vier aanwezige tekenaars vriendelijk gesigneerd en van een tekening voorzien. Bijvoorbeeld Napoleon van Dick Heins (hier nog met haar). 


Wim Swerts (linksonder en midden) is een maand in de war, ik was in Den Haag op 5 november ’88. Hij is de enige Vlaming in het gezelschap, zijn strip Reynaert de Vos in Striptuur valt me op. Verder weet ik niets van hem. Nu lees ik dat Swerts van 1966 is, toen dus 22 jaar oud, dat hij op dat moment vrije grafiek in Hasselt studeerde, en een jaar later (’89) ‘ontdekt’ werd door Jean-Pol, bekend van o.a. Kabouter Plop en dergelijke. Hij wordt diens assistent en gaat later de tv hond Samson (en Gert) tekenen.

zondag 29 juni 2025

Robbedoes speldje


Speldjes van de Robbedoes Club (R.C.) uit 1943. Of misschien wel 1938, dat weet ik niet precies. Ik kreeg ze veertig jaar geleden gratis en voor niets thuisgestuurd door het weekblad Robbedoes. Daar werd “de zolder opgeruimd” en een aantal speldjes verdeeld onder de lezers die als eersten een briefkaartje zouden sturen. Ze waren toen al redelijk zeldzaam, had ik begrepen. “Gegeerd door verzamelaars”, volgens het begeleidende briefje van de  redactie. Een prachtig Vlaams woord, dat ik nog niet kende. Ik dacht dat het een tikfoutje was, en dat er begeerd had moeten staan.

Afgebeeld is Robbedoes, zoals getekend door Rob-Vel (Robert Velter). Er is ook een Franse versie met een S van Spirou. A.D.S., Amis de Spirou. Achterop Robbedoes Jeugdalbum 1943 wordt geadverteerd: "het onderscheidingsteeken van den trouwen Robbedoesrakker. Mag ook op jouw jas of trui niet ontbreken!" 3.50 frank per stuk waren ze toen. Dat is intussen aanzienlijk meer.

vrijdag 16 mei 2025

Biebel één


Veertig jaar geleden verscheen het eerste album van stripheld Biebel bij Standaard Uitgeverij, lees ik bij Dirk Arend. Het moet gevierd gaan worden met een integrale editie en er is een crowdfunding gestart.

Hoeveel albums zijn er inmiddels verschenen? 28, volgens Wikipedia. Ik heb alleen het eerste deel uit november 1985, niet zo fraai uitgegeven vind ik, laat ik het 'eenvoudig' noemen. Misschien is dat in later jaren verbeterd? Het nogal dunne album werd mij begin 1986 als promotie toegezonden door weekblad Robbedoes, waar ik op geabonneerd was. Slecht verpakt helaas, en het geheel kwam gehavend en gekneusd in de brievenbus. Maar okay, een gegeven paard... Het is wel extra jammer vanwege de leuke tekening van Marc Legendre (toen nog Ikke) op de binnencover.

donderdag 26 mei 2022

Nonkel Zigomar, Snoe en Snolleke


Dit metalen drukplaatje kocht ik begin jaren 80 tijdens de stripdagen in Breda voor vijf gulden (€2,27). Het zal nog steeds niet veel waard zijn, maar ik vond en vind het gewoon een leuk hebbedingetje. Bij de kraam lag er een flink aantal en je kon er zelf een uitzoeken. Er was geen informatie en de wat chagrijnige verkoper* kwam niet erg toeschietelijk over. Ik wist dus niet precies wat ik kocht, zo op het eerste gezicht een cliché van een Vlaamse strip uit een Belgische krant. Pas jaren later kon ik het een beetje uitzoeken op internet.
 

gespiegeld (en leesbaar)

Het is inderdaad een origineel drukplaatje van een aflevering van een krantenstrip, met de (voor Nederlandse oren) wat merkwaardige naam Nonkel Zigomar, Snoe en Snolleke, die in de jaren vijftig in diverse Vlaamse kranten gepubliceerd werd. Ik weet niet van welke krant dit cliché afkomstig is, maar het is waarschijnlijk van 1951. In de tekst is namelijk sprake van een “vredesserum”, en dat komt voor in het verhaal Het Hambras-serum uit dat jaar. Tekenaar is Bob de Moor (1925-1992), ooit de rechterhand van Hergé (Kuifje). 

achterkant


* Willy Linthout, die toen net met de reeks Urbanus gestart was. Ik weet niet hoe hij als verkoper in deze stripkraam beland is, een eigen handeltje? Linthout was in die tijd nog geen professioneel striptekenaar, maar metaaldraaier bij een fabriek in Lokeren, zie ik nu. Hoewel Urbanus gelijk een groot succes was, heeft hij zijn werk in die fabriek geleidelijk afgebouwd. Binnenkort stoppen Willy Linthout en Urbanus na bijna veertig jaar, met hun populaire stripreeks. Er zijn dan 201 (!) albums verschenen.

maandag 11 april 2022

Sleen en Toots

Ik luister graag naar de Belgische podcastreeks Jazziness, waarin jazz historicus Frederik Goossens op aangename en deskundige wijze aan newbies en liefhebbers de geschiedenis van de jazz uit de doeken doet. Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is. Tot mijn vreugde is er laatst een tweede seizoen van Jazziness opgestart, en die staat volledig in het teken van 100 jaar Toots Thielemans (1922-2016). Deze fameuze Belgische jazzmuzikant zou deze maand honderd jaar geworden zijn. 


Een identiek jubileum dit jaar voor de gevierde Vlaamse stripauteur Marc Sleen (1922-2016), geboren en overleden in dezelfde jaren als Toots Thielemans. Marc Sleen is vooral bekend door zijn serie De avonturen van Nero & Co, die nu precies 75 jaar bestaat. Eigenlijk een dubbeljubileum dus. Ik las deze strips vooral in de vroege jaren 70. Een klasgenoot had een grote stapel. Bijna elk Nero verhaal wordt besloten met een wafelenbak. Dit Vlaamse woord kende ik toen nog niet, maar de plaatjes spreken voor zich: een feestje waarbij wafels worden gebakken. Dat leek (en lijkt) me geweldig. En zelf op het graf van Sleen in Gent staat een tafeltje met wafels. 


De Belgische post kwam vanwege het dubbeljubileum Sleen/Nero met nieuwe postzegels. Erg leuk! 


Tijdens de stripdagen in 1980 (of 81) in Breda heeft Marc Sleen dit album voor me gesigneerd. Aan de tafel zat een breed glimlachende man, precies zoals op de foto’s op de achterflap van de albums. Heel innemend.

maandag 19 april 2021

Vandersteen, Blokker en Massis

Willy Vandersteen, Breda 1981

Op dit moment ruim ik mijn oude dia's op. De kwaliteit van zowel materiaal als afbeelding is vaak maar zozo, en dus wordt er veel weggegooid, maar ook wel eens wat ingescand op een geleend apparaat. Een tijdrovend klusje, maar ik vind het wel leuk om te doen. En zo heb ik nog een keer plezier van deze jarentachtigbevlieging.

Hieronder wat dia's uit 1981. In september van dat jaar was ik in Breda voor de jaarlijkse Strip-2-daagse. Ik heb dat evenement een aantal jaren bezocht, dat was dan vaak meer van hetzelfde en in mijn herinnering zijn die stripdagen allemaal ingedikt tot één grote totaalervaring.

Ingang Het Turfschip.


In 1981 was er speciale aandacht voor Suske en Wiske en daarom had Standaard Uitgeverij breed uitgepakt. Hun vlaggenschip Willy Vandersteen was present, en ook zijn kroonprins Paul Geerts. Vandersteen tekende op dat moment allang niet meer, dat deed Geerts van 1971 tot 2002. Daarna hebben anderen de reeks weer voortgezet.

Paul Geerts, Breda 1981.

Zoals altijd werd er weer volop gesigneerd door tekenaars en scenarioschrijvers.


Eddy Ryssack (Brammetje Bram voor Sjors, en Opa voor Eppo).


Op de voorgrond Dupa (Dommel). Ik weet niet meer wie de tekenaar op de achtergrond is. Misschien Hermann (Jeremiah)? Er hangt een poster.


Jannin tekende German en wij voor Robbedoes.


Er was een publieksinterview met Willy Vandersteen, onder leiding van IJf Blokker, aka Barend Servet, bekend van de gelijknamige shows die begin jaren 70 door de goddeloze VPRO werden uitgezonden. Die mocht ik als basisscholiertje niet zien van mijn ouders, vanwege het gevloek en de gerede kans op iets bloots. IJf Blokker is inmiddels ook al weer negentig (!), zag ik op wikipedia.


Tot mijn grote verbazing staat het hele interview nu ook op YouTube. In 2020 is het filmarchief van het Stripschap online gezet. Een mooi initiatief! Je kunt het HIER bekijken.


Willy Vandersteen vertelt onder andere dat zijn echtgenote niet op tante Sidonia lijkt, en legt uit waarom Jerom altijd zijn ogen gesloten heeft.


Aansluitend was er een optreden van bekende Belg John Massis, een krachtpatser met kennelijk een heel sterk gebit. Massis was bekend van stunts met treinen voorttrekken en ijzer buigen. Hij staat in het Guinness Recordboek.





zaterdag 27 februari 2021

Waar is Luka?


In België wordt goeie popmuziek gemaakt. Er zijn veel bands waar ik graag naar luister, Hooverphonic is daar (al vele jaren) een van.
 

In 2018 werd bij Hooverphonic een nieuwe zangeres binnengehaald, Luka Cruysberghs (17!). Er waren grote plannen, er was een leuke cd, alles okay. Tot november vorig jaar. Ineens stond daar na twaalf jaar Geike Arnaert op de stoep, de ex-zangeres uit, zeg maar, de glorietijd van de band. Zij had er wel weer zin in. De heren Hooverphonic aarzelden geen ogenblik en rolden de rode loper voor haar uit. Welcome back Geike! En Luka? Die kon per direct vertrekken. Zij hoorde dit vanuit het niets, via Zoom. 

Ik mag mij natuurlijk niet bemoeien met de binnenlandse aangelegenheden van een bevriend buurland. Ik lees ook geen Belgische kranten of bladen, dus eigenlijk weet ik er niet veel van. 

Wat ik wel weet:
-Hier is een meisje van 19 heel lomp behandeld.
-Dit is geen reclame voor Hooverphonic.
-De band heeft al een hele serie zangeressen versleten, ik tel er 8 op Wikipedia.
-De pa van Luka was erg boos. 

Wat ik denk:
Het leeftijdsverschil pakte op foto’s erg nadelig uit voor de inmiddels belegen heren Hooverphonic. Dan kun je wel een raar hoedje opzetten of je een rolkuif laten knippen, maar je blijft toch een ouwe l*l. 

Met nieuwe oude zangeres Geike is er een uitgemolken hit opnieuw uitgebracht. Van Luka is niets meer vernomen. Waar is zij nu en hoe gaat het met haar?

woensdag 29 april 2020

Post uit België

Leuk! Postpakketje uit België.

In dit lesboek is een foto opgenomen van Casa Splendini, augustus 2013 (HIER).


Het werkboek is bedoeld voor het secundair onderwijs in Vlaanderen.

vrijdag 10 april 2020

Vrijdag

Dinsdag 7 april, 12.00 uur.

In België is dit inmiddels verboden. Een buitenrit met paard betekent een boete van €250. Wandelen aan de hand mag (nog) wel.

Vandaag lag het infoblaadje van de zorgverzekering op de mat. Wanneer is dat in elkaar gedraaid? Prietpraat over een huisband die langs zorginstellingen toert, een oproep om aan het komend hardloopseizoen mee te doen, een ouder echtpaar dat van fietsen houdt en een recept. Het ‘hoofdartikel’ gaat over een mevrouw die ontzettend snel aan de beurt was voor een knieoperatie. Dit slaat de plank wel heel erg mis. Geschreven in een andere tijd, voor een andere tijd. (V.c.)

Tulpen kosten nu bijna niets.

woensdag 5 februari 2020

Zakje chips krijgt tweede leven


Deze foto van een zakje chips dat opblaast in de bergen, komt van een blogpost uit augustus 2013 (HIER). Hij is gemaakt tijdens een wandelvakantie in Oostenrijk.

Het internet blijft mij verbazen, want een educatieve uitgeverij in België heeft zich gemeld. Zij gaan deze foto binnenkort opnemen in een lesboek voor het secundair onderwijs in Vlaanderen.

Van Casa Splendini word je wijzer.

woensdag 3 juli 2019

More Mistakes


Wat een leuke carrière-switch! 
Van zanger Gruppo Sportivo naar frontman EU. 
Gefeliciteerd Hans!


In Brussels I've got it made
In Brussels I'm on the hitparade
In Brussels I've got a million fans
In Brussels they know who I am

zaterdag 22 juni 2019

De avonturen van Urbanus


Op Bunt Blogt las ik een blogpost over De avonturen van Urbanus. Deze strip wordt gemaakt door Urbanus (tekst) en Willy Linthout (tekst en tekeningen). Ik zie dat de reeks intussen al 183 delen telt!

Ik vind deze stripverhalen buitengewoon flauw, maar in de juiste gemoedstoestand (een volkomen staat van meligheid) zijn ze misschien net te doen.


Dat vond ik in 1983 (of was het 1984?) eigenlijk ook al, toen ik het eerste album van de serie kocht. Dat was tijdens de stripdagen in Breda. Maar liever dan het lezen, wilde ik het boekje laten signeren door de (anti)held van het verhaal: Urbanus. In die tijd was ik namelijk een groot liefhebber van zijn absurde theatershows en liedjes.

Urbanus schijnt nog steeds op te treden, maar ik heb hem de afgelopen jaren (decennia) niet echt gevolgd.


Urbanus en Linthout. Bron foto: album.

zaterdag 11 februari 2017

Het dier is de belichaming van het heden


Via uitzending gemist kijk ik graag naar Winteruur, een korte dagafsluiter van ongeveer 12 minuten, uitgezonden door de Vlaamse televisie (Canvas). Ik ben een late instapper bij dit onweerstaanbaar charmante programma, waarop ik geattendeerd werd door het blog Festina Lente, maar intussen heb ik toch al een flink aantal afleveringen bekeken.

In Winteruur ontvangt Wim Helsen (en zijn hond Boris) een gast die zijn of haar favoriete tekstfragment voorleest en daar vervolgens iets over vertelt. Dat kan van alles zijn, een gedicht, een songtekst, een fragment uit een geliefd boek. Het is een ode aan het geschreven woord en er gaat een enorme rust uit van dit programma, wat natuurlijk mooi meegenomen is zo vlak voor het slapen gaan.


Een mooie aflevering is die met de innemende zanger Guido Belcanto. Hij noemt zichzelf een melancholicus van temperament en zijn fragment is afkomstig van de filosoof Arthur Schopenhauer (1788-1860), die hij de beste non-fictieschrijver aller tijden vindt. De tekst is te vinden in de bundel met de prachtige titel Er is geen vrouw die deugt.

Het fragment: Dieren zijn in een veel grotere mate dan wij tevreden met het bestaan zelf; planten zijn het helemaal, mensen al naargelang van hun stompzinnigheid. Daarom is er in het leven van een dier minder leed, maar ook minder plezier dan in dat van de mens. Dat komt vooral omdat een dier enerzijds gevrijwaard blijft van zorg en bezorgdheid, buiten de pijn die het werkelijk lijdt, en anderzijds ook de hoop niet heeft en zich dus niet van tevoren in gedachten op een blijde toekomst kan verheugen; Dat komt omdat het bewustzijn van een dier tot het waarneembare, en daardoor tot het heden is beperkt: het kent alleen hoop en vrees op korte termijn, met betrekking tot dingen die nú waargenomen kunnen worden, terwijl het bewustzijn van de mens een gezichtsveld heeft dat het hele leven omvat, en zelfs meer dan dat. Maar juist daardoor schijnen de dieren vergeleken bij ons in één opzicht werkelijk wijs te zijn: zij kunnen namelijk kalm en ongestoord genieten van het heden. Het dier is de belichaming van het heden.

Ik heb mijn eigen exemplaarke er even bijgepakt (privé-domein nr. 30) en vind Guido's fragment in uitgebreide versie terug op blz. 34 in het hoofdstuk Over het lijden van de wereld. Lijden dat volgens Schopenhauer ontstaat door verlangen naar wat men juist niet heeft. Hieruit blijkt weer zijn vaak boeddhistische kijk, in een tijd dat dat nog niet zo gebruikelijk was (evenals het verdedigen van dieren trouwens). Het dier mist dit lijden, deze zorgen, vrees en hoop, want het mist reflectie, aldus Schopenhauer.


Guido Belcanto en Wim Helsen zijn het met Schopenhauer eens dat dieren benijdenswaardig zijn, dat zij geen zorgen hebben en altijd volledig in het moment, in het nu, zijn. Maar is dat eigenlijk wel zo? Als we bijvoorbeeld kijken naar een paard, dan kunnen we constateren dat dit dier verwachtingen koestert, een interne klok heeft. Het kijkt ergens naar uit, voornamelijk etenstijd, maar ook naar een weerzien met zijn soortgenoten of verzorger. Dan is het dus met de toekomst bezig en niet totaal in het nu.

Daarnaast geeft het hele verhaal mij een beetje een dubbel gevoel. Aan de ene kant is het fijn dat er inmiddels erkenning is dat ook een dier bewustzijn heeft (in het nu immers). Aan de andere kant wordt er weer aangegeven dat het desondanks redeloze wezens zijn, onvolwaardig en zonder gevoelens enzovoort, waarmee je dus in het uiterste geval zonder gewetensbezwaar van alles kunt uithalen.

Guido Belcanto in Winteruur vind je hier.

Van Arthur Schopenhauer: Er is geen vrouw die deugt verscheen in 2016 een twaalfde druk bij de Arbeiderspers.