Held By Trees: Solace

Deze week verscheen Solace, het debuutalbum van de Engelse gelegenheidsformatie Held By Trees. Een duidelijk eerbetoon aan Talk Talk, speciaal hun laatste twee albums, Spirit of Eden (1988) en Laughing Stock (1991), en het soloalbum van zanger Mark Hollis. Held By Trees betreedt hiermee heilige grond, want dit zijn (tegenwoordig) bejubelde albums, waarop de heren van Talk Talk muzikaal vernieuwend bezig zijn met iets wat later postrock zou gaan heten. Een creatief proces waarbij flink wat muzikanten uitgenodigd werden, om op hun arrangementen te improviseren. 

Iets dergelijks doet David Joseph nu ook met zijn Solace project. Er is een kern van studiomuzikanten, waarvan sommigen ook deelnamen aan de sessies van Talk Talk (met dezelfde geluidsmensen in de studio). Daarnaast zijn er allerlei topmuzikanten uitgenodigd om te improviseren op hun patronen en akkoorden. Het resultaat is een schitterend instrumentaal album, wat echt heel erg lijkt op het werk van Talk Talk. En dan vooral de eerste vijf nummers: vogels en natuurgeluiden, jazzy boventonen, minimale piano, cello en fluit. Melancholische, maar toch ook hoopvolle muziek. Helaas wordt dit concept weer losgelaten, en gaat het met de laatste drie nummers een andere kant op, richting Pink Floyd en Dire Straits (gitaarpartijen van David Knopfler). De muziek verschuift hier van postrock naar prog, waardoor Solace uiteindelijk een wat onevenwichtig album is geworden. 

Toch vind ik het een absolute aanrader, je kunt er als Talk Talk liefhebber niet omheen. (Bijna) het hele album ademt Talk Talk en liefde voor de ‘natural world’. James Marsh, de man van de Talk Talk hoezen, verzorgde het artwork. Er wordt een boom geplant voor elk verkocht album.

San Pietro di Castello

Het ziet er naar uit dat dagjesmensen in Venetië vanaf volgend jaar een toegangskaartje moeten kopen (€10). Met deze maatregel probeert het stadsbestuur het massatoerisme te reguleren. Of het zal helpen, weet ik niet. Natuurlijk gaan deze toeristen gewoon weer met z’n allen naar precies dezelfde plaatsen als altijd (San Marco Plein, Rialtobrug etc.), maar een district wat ze vrijwel zeker allemaal zullen overslaan is Castello. Dat is ook nu al het geval. 

De lat ligt hoog in deze stad, en vergeleken met de rest van Venetië is Castello toch minder fraai. Een volkswijk zonder paleizen en dergelijke, en met een niet bepaald uitbundige kerk: San Pietro di Castello. Het is bijna niet te geloven dat dit een van de belangrijkste kerken van Venetië was, de ‘kathedraal’, met de zetel van de bisschop en later zelfs de patriarch van Venetië. Hier in een uithoek van de stad, ver weg van het feitelijke machtscentrum, maar op een steenworp afstand van het Arsenaal, de enorme scheepswerf met zijn massaproductie, waarvan het lawaai, vuil en de hitte door Dante werd vergeleken met de hel. Geen toplocatie dus. 

In het eigenwijze Venetië had de patriarch eigenlijk geen macht meer, die lag bij de Doge en de ‘staatskerk’ San Marco. Waarschijnlijk wilde het bestuur dat met deze ongunstige plek nog eens extra inpeperen bij de Katholieke Kerk.

San Pietro di Castello

de klokkentoren (campanile)

op de achtergrond de muur van het Arsenaal