Op de hoeve(n)

Hoe gaat het met Luca? Anderhalve maand inmiddels staat hij op de nieuwe stallocatie en heeft het prima naar de zin. Hij heeft een eigen uitloopbox, veel frisse lucht en genoeg te eten. In het begin nog wat ontregeld door alle verandering, maar nu toch echt gewend. De verzorging hier is prima, Rust Reinheid Regelmaat.

Elke dag vers gesnoeide wilgentakken als extra, een ontdekking waar Luca dol op is.

En dat alles op het groene boerenland. Voor Luca een vertrouwde omgeving, want zijn heimat ligt in het oosten van Nederland. Alleen van schapen moet hij niets hebben, maar laatst toch nog perplex toen de buurkudde vakkundig door de bordercollie bijeen gedreven werd. Ogen op steeltjes.

Twee weken geleden was er een weerzien en hereniging met oude vriend Nero, ook verhuisd naar deze stal. Dat was erg fijn! Maar helaas van korte duur, Nero bleek zieker dan vermoed werd, en werd deze week ingeslapen. Treurig was (en is) dat.

De stalkat, aanwezig en actief. Een jager.

Op deze foto nog niet te zien, maar Luca krijgt nu echt een wintervachtje. Dat komt mooi uit, want het wordt duidelijk kouder en een deken blieft hij niet.

Muze

 En op wie lijkt deze mooie jongen?

bron afb: nieuwsbrief Atelier Josine Vingerling

Weps

Naast de jaarlijkse vogeltelling en bijentelling blijkt er ook nog een wespentelling te zijn. Volgens de stichting die zich daarmee bezig houdt gaat het slecht met de wesp in Nederland. Daar heb ik de afgelopen nazomer bij ons in de tuin niets van gemerkt. Wespen vlogen af en aan, vanuit de drie(!) hier gestationeerde wespennesten. Gelukkig waren ze niet echt agressief, en gingen we elk onze weg in de redelijk grote tuin, maar prettig was het niet natuurlijk. In de eerste instantie hebben we nog geprobeerd er vanaf te komen via een bestrijdingsmiddel uit het tuincentrum. Die afdeling heet "tuinapotheek" (haha!). De voorraad aldaar was danig geslonken, vanwege "de grote overlast" van dit jaar, aldus de verkoper. Eigenlijk streven wij naar nul gif of dierenleed in onze tuin, maar zagen hier geen andere optie. En een officieel bestrijdingsbedrijf komt ook niet met een kruidenbuiltje aanzetten. Hoe dan ook, de operatie was eng en niet zonder risico, en heeft uiteindelijk niets geholpen. Ik ben nog lelijk gestoken ook, voor mij een eerste en vooral leerzame ervaring, die enkele dagen heeft geduurd. Gelukkig bleek ik niet allergisch, want dan ben je echt de klos, naar het schijnt. Die wesp had ook wel een punt natuurlijk, want in feite was ik hier de agressor. Wij hebben het er verder maar bij gelaten. Helaas zijn er wel allerlei tuinwerkzaamheden blijven liggen, want ik heb geen zin om de hele tijd over mijn schouder te speuren naar onraad. Tot nu toe is de herfst (heerlijk) warm, dus de wespen zijn nog steeds niet opgehoepeld of gewoon overleden.

De tuin ligt er verder aardig bij, mooi groen nog. Ze heeft tijdens de hittegolf flink te lijden gehad en diverse planten zijn helaas gesneefd, maar uiteindelijk hebben de meeste zich weer hersteld. De varens bijvoorbeeld zijn gewoon aan een tweede ronde begonnen. En kijk eens hoe mooi de dahlia's er weer bij staan. Daarachter de abrikoos. Dat geeft deze burger weer moed! 

Bricklink Sushi Restaurant

Crowdfunding is populair en wordt tegenwoordig overal voor ingezet, zelfs voor Legosets! Het Bricklink Designer Program is een soort terugkerende wedstrijd die een paar keer per jaar plaatsvindt. Er wordt gestemd door liefhebbers. De winnende sets worden uiteindelijk eenmalig door Lego uitgebracht, maar niet onder eigen naam, slechts kort verkrijgbaar en niet in de winkel. Dit klinkt als een potentieel collector's item, en dat zijn het vaak ook. De sets zijn heel divers en net even anders (en moeilijker) dan 'normale' Legosets. Er zijn allerlei regels, en er moet een minimaal aantal kopers (allemaal lid van Bricklink) zijn, die meedoen aan de crowdfunding van het project. 

Als ik het goed heb, is Bricklink ooit begonnen als een soort 'markplaats' voor Legosteentjes, enorm succesvol gebleken en inmiddels gekocht en ingelijfd door Lego.

Sushi Restaurant is een onweerstaanbaar leuke set, met ontzettend veel figuurtjes en Japanse details. Groter dan ik dacht. Het gebouw kun je splitsen in twee helften. Op de foto's zie je alleen de buitenkant daarvan, maar ook binnenin zijn er allerlei bijzonderheden. Het lijkt wel of de ontwerper niet kon kiezen uit de doos met mogelijkheden en daarom alles maar gebruikt heeft. Het resultaat is heel uitbundig en vrolijk!

Grauw, maar groen

Luca

Geland

Luca is veilig geland in zijn nieuwe stal en staat daar inmiddels anderhalve week, tot genoegen van paard en baasjes. Hij ging braaf de trailer in, maar de rit zelf vond hij maar niks. Gelukkig voor iedereen, was het een relatief korte afstand. Op zijn nieuwe box was al een naambordje geschroefd, heel attent! 

Het contrast met zijn oude omgeving kon ook al niet groter zijn. Vanaf een modderig houtje touwtje loopgravenveld naar een Dik Trom-achtige idylle. Alles lijkt er perfect georganiseerd. Luca heeft nu een uitloopbox, de droom van iedere (welwillende) ruiter. Een erg ruime en schone box, verbonden met een eigen buitenruimte. Nooit meer een paddock veroveren dus, en Luca kan op elk moment zelf bepalen of hij binnen of buiten wil zijn. Hij is een soort scharrelpaard geworden. Daar moest hij wel even aan wennen, want in de oude situatie was het hem natuurlijk ten strengste verboden om zomaar de box uit te lopen, het gangpad in. Er was dus aanvankelijk enige aarzeling, maar inmiddels is hij helemaal gewend. Z'n oude stalmaatjes zal hij waarschijnlijk nog wat missen, zowel mens als dier, maar Luca is een charmeur die snel contact maakt. Er zijn al weer nieuwe vriendinnen gesignaleerd.

Toekomstmuziek

Nog een dikke week, dan verhuist Luca naar een andere stal. Hij vertrekt uit K. 

Hoe zou dat zijn?

Vaarwel Katwijk

Met je Voetbal en je Vuurwerk,

je tegeltuinen en je bomenkap,

je geiten en je Planck en je mega pillenfabriek,

je hoedjes en je refo-glamour,

je steekoogjes en je uitduie,

je zondagsrust en je doorgesnoven nachthoreca,

je festivals en lawaaicultuur.

Adieu, adieu.

Sassa

In het centrum van K. ligt een kanaal waar vaak historische binnenvaartschepen afmeren. Ik vind het altijd leuk om daar langs de kade te slenteren. 

Op een van die schepen (een Amsterdammer), zag ik laatst twee namen vermeld, waaronder ene "Sassa", waarschijnlijk de scheepskat. Dat vond ik erg leuk en ook wel aandoenlijk, de speciale vermelding van een kennelijk erg gewaardeerde bewoner. Bijzonder ook.

Des te erger vond ik het plakkaat ernaast: "vermist Sassa", met haar gegevens en de datum (sinds begin juli) en plaats (deze kade). Onwillekeurig keek ik bij elke wandeling extra om me heen, want stel je voor...

Het schip ligt er nog steeds, misschien kunnen de bewoners de stap (nog) niet zetten om "zomaar" weg te varen. Want dan is de hoop definitief vervlogen natuurlijk. Nu is er misschien nog de illusie dat Sassa zomaar ineens weer aan boord kan springen.

Vandaag is het affiche verwijderd. Dat kan van alles betekenen.

Voorwaarts

En weer een prachtfoto van de kleine jongen. Luca is nu zeven jaar.

Binnenkort gaat hij verhuizen naar een andere stal, elders in de regio. Op de oude plek komt binnen afzienbare tijd een hotel van een ondernemer uit Amsterdam, tot grote vreugde van de gemeente K.

Een nieuwe stal vinden is hier absoluut niet eenvoudig. In de wijde omgeving verdwijnen steeds meer pensionstallen en er zijn lange wachtlijsten wat betreft de rest.

De oude stal is een zinkend schip en zo oogt hij ook. De fut is er uit. Hoog tijd voor iets nieuws!

George Eliot: Middlemarch

Ik wil hier wat reclame maken voor het prachtboek Middlemarch van George Eliot, geschreven in 1871. Niet omdat dit werk het echt nodig heeft (het is een Klassieker met een hoofdletter K), maar ikzelf bijvoorbeeld had er nog nooit van gehoord! Dat is natuurlijk een schande die geheel voor mijn eigen rekening komt, maar hoe heeft dat kunnen gebeuren? Ik heb kennelijk al die jaren, decennia, een blinde vlek gehad voor deze roman. Terwijl ik toch een liefhebber ben van het genre. Maar het zijn altijd de Austens en de Brontë’s die de aandacht krijgen natuurlijk.

Maar nu was het toch zover, en wel in de uitstekende vertaling van Annelies Roeleveld en Margret Stevens. Meer dan 1000 bladzijden, mooi uitgegeven door Athenaeum-Polak & Van Gennep, in een superdikke paperback die niet uit elkaar valt na intensief lezen. Dat maak je wel eens anders mee. Vanwege het gewichtige taalgebruik en de vele bespiegelingen wilde ik er een maand over doen, dat werd iets korter. Het is al weer een tijd geleden dat ik zo van een boek genoten heb. En voor mij dus helemaal nieuw en onbekend, wat een geluk eigenlijk.

We maken kennis met de welgestelde bewoners van een bekrompen Engels provinciestadje rond 1830, en volgen hun wel en wee. Het is vaak treurigheid, maar er is ook genoeg te lachen. Net als in het ‘echte leven’ komen de hoofdpersonen soms een heel eind in hun ambities, maar is het altijd net niet. George Eliot is een pseudoniem voor Mary Ann Evans. Deze eigenzinnige, waarschijnlijk hoogbegaafde vrouw leefde in een tijdvak waarin vrouwen voornamelijk geacht werden flink te dimmen met hun praatjes en intelligentie. En zeker geen boeken te schrijven.

Zoals gezegd, deze turf is dik en dus ook zwaar: 1,2 kg. Maar toch veel leuker op schoot dan een ebook. Halverwege lijkt het verhaal iets in te zakken, veel politiek uit 1830, maar dat duurt maar een paar bladzijden. Het slot vind ik te abrupt en onbevredigend. Deze roman komt in mijn lijst beste boeken aller tijden, maar (nog) niet bij de absolute lievelingen.

Goede Sier

 Er zijn werkpaarden en luxe paarden.

Stablemate

De nieuwste stalgenoot van Luca. 

Wim T. Schippers overleden

Ik kan zo langzamerhand elke maand wel een greep doen in mijn stapel gesigneerde stripalbums. Nu is Wim T. Schippers (83) overleden. Waarschijnlijk meer bekend als tv- en radiomaker en kunstenaar (de pindakaasvloer!), maar hij schreef natuurlijk ook de scenario’s van de Sjef van Oekelstrips.

In 1981 was tekenaar Theo van den Boogaard op de Striptweedaagse in Breda. Toen nog voor de Haagse uitgeverij Paul Rijperman. Ik viel vooral voor de prachtige Kuifje-achtige tekenstijl, maar toch anders. Klare lijn. Het was erg rustig bij de tafel van Van den Boogaard.

In 1982 was dat heel anders. Ik herinner me grote belangstelling en een chaotische signeersessie. Wim T. Schippers was er nu ook bij. Een grapje over onze gemeenschappelijke naam, een ontregelende datering (Turfschuit, 32 sept 1908) en een schrijffout in Willem!

Het album uit 1982 van Uitgeverij Oberon.

De achterflap, Wim T. is hier dus ongeveer 40 jaar.

Rouwadvertentie in de Volkskrant.

Abrikoos

Een halsbandparkiet komt checken of de abrikozen al goed zijn.

Jaren geleden een pit geplant in de tuin, zoals kinderen wel eens doen en het dan vervolgens vergeten. Maar tot mijn plezier en verbazing staat er dit jaar een echt boompje, mét vruchten dus. (Op de foto zijn ze niet te zien.)

Het is zeer de vraag of wij er ooit een zullen proeven, want de halsbandparkieten (en andere vogels) zijn ook geïnteresseerd. Maar die zijn dan weer geweldig leuk om naar te kijken.

Het goede leven

Luca vandaag 😎

Dick Matena overleden

Gisteren overleed Dick Matena (1943), alweer een belangrijke Nederlandse striptekenaar verleden tijd. Matena tekende en schreef rond 1970 de halve Pep vol, Grote Pyr, de Argonautjes, Roodhart. Gooide het in de jaren 80 over een heel andere boeg met “realistische” SF strips voor volwassenen of zoiets, maar werd veel later vooral bekend met zijn graphic novels, verstripte literaire romans zoals bijvoorbeeld de Avonden. Ooit genoemd als opvolger van Marten Toonder met Bommel, maar dat is niks geworden. Laten we het houden op botsende karakters, natuurlijk was Toonder ook niet de makkelijkste. Matena was nogal recht voor z’n raap, nam nooit een blad voor de mond in interviews. Vond hem nooit zo heel sympathiek, maar dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet.

Deze foto komt uit een album uit de jaren 80, waarvan ik de omslag niet op dit blog durf te zetten, maar die toen kennelijk heel normaal was. Gesigneerd op 21-9-'86, dat zullen de Stripdagen in Den Haag geweest zijn.

Er vallen veel tekenaars om op dit moment, of ze zijn al dood. En straks zijn wij aan de beurt natuurlijk, de lezertjes van toen, nu knarren. Daarna zal het wel afgelopen zijn met het stripwereldje. De jeugd van nu lijkt mij niet bijster geïnteresseerd, wat natuurlijk volledig hun recht is, er zijn tegenwoordig zoveel andere dingen om je mee bezig te houden. Maar de Donald Duck hebben ze kennelijk allemaal wel. Vanmorgen vroeg op de kindervrijmarkt lagen er overal stapels van het vrolijk weekblad op de kleedjes. Geen cd of dvd te bekennen! Dat is snel gegaan. En ook bijna geen strips meer dus. Toch nog tien leuke exemplaren gescoord voor één eurootje!

Ba Rockstar

In de boekwinkel hing een affiche met reclame voor Lazar, een boek van de jonge auteur Nelio Biedermann over een adellijke Hongaarse familie in de twintigste eeuw. Klinkt goed, maar mijn aandacht ging vooral uit naar de afbeelding, of beter gezegd het paard op de afbeelding: een prachtige Lipizzaner. 

Luca heeft ook één Hongaarse opa. Hij (Luca dus) groeit nog steeds, zijn box wordt eigenlijk te krap voor de weelderige barokvormen. Kijk eens naar de enorme gespierde hals.

Luca is een levensgenieter en ligt graag in de zon. Hopelijk kunnen we binnenkort weer wat meer genieten van het voorjaar.

Even naar achteren

(Klik op foto voor betere weergave.)

Deze week gezien op de app van (voormalig staatsbedrijf) PostNL.

"Mooi" voorbeeld van de Nederlandse omgangsvormen en wellevendheid.

(Lijkt me geen 1 april grap, want te vroeg.)

PostNL zet vooral zichzelf te kakken.

Hermann overleden

Eergisteren overleed de Belgische striptekenaar en scenarist Hermann (Huppen). Bernard Prince, Comanche en Jeremiah, zijn drie prachtseries die hij heeft getekend. Ik maakte voor het eerst kennis met zijn werk in Pep, Bernard Prince heette daar "Rob Palland", naar het schijnt in verband met prins Bernhard (haha). Het werk van Hermann is vaak nogal 'rauw', maar het heeft mijn tere kinderzieltje niet beschadigd. Denk ik. Deze tekening van Jeremiah heeft Hermann in 1983 voor me gemaakt. Erg blij mee. Hermann is 87 geworden.

Nero en Luca